Het filmfestival van Venetië zette gisterenavond een feestelijk punt achter de 75ste editie met de uitreiking van de prijzen. De hoofdprijs, de prestigieuze Gouden Leeuw, ging naar Alfonso Cuarón’s Roma waarin de Mexicaan in prachtig zwart-wit terugblikt op een dienstmeid die een centrale rol vervulde in zijn kinderjaren.

Het is meteen de eerste grote filmprijs voor een Netflix-productie en zo ook een opgestoken middelvinger naar Cannes waar eerder dit jaar alle Netflix-films uit de selectie werden gehaald na een stevige discussie met de directie en de Franse distributeurs. In Venetië was de streamingdienst alom tegenwoordig zowel in het straatbeeld als in de programmatie met naast Roma ook nog Paul Greengrass’ Utøya-relaas 22 July, de eindelijk afgewerkte Orson Welles-film The Other Side of the Wind, de aanklacht tegen het Italiaanse gerecht en politiewezen in Sulla Mia Pelle en de nieuwste van de broertjes Coen. Die laatste, The Ballad of Buster Scruggs, werd door de jury onder leiding van Guillermo Del Toro bekroond als beste script. Niet geheel terecht als je het mij vraagt. Het evenwicht is in hun western-anthologie is namelijk wat zoek. In sommigen van de 6 verhalen evenaren ze hun beste niveau maar anderen blijven steken in de middelmaat.

Verder viel The Favourite tweemaal in de prijzen tijdens de slotceremonie. Regisseur Yorgos Lanthimos ontving de Grand Jury Prize en Olivia Colman mag zich de beste actrice van Venezia 75 noemen dankzij haar vertolking van Queen Anne. Beste acteur werd dan weer Willem Dafoe die in At Eternity’s Gate in de huid kroop van Vincent Van Gogh. Het is voor de acteur met een lange staat van dienst pas zijn eerste prijs op één van de grote filmfestivals. Tenslotte mocht in de hoofdcompetitie de cast en crew van The Nightingale ook nog twee keer juichen. De aboriginal Baykali Ganambarr werd bestempeld als opkomend talent en de film kreeg daarnaast een speciale vermelding van de jury.

Baykali Ganambarr in The Nightingale
Baykali Ganambarr in The Nightingale

De relletjes

Enkele dagen eerder zorgde The Nightingale voor een relletje op het filmfestival. Tijdens de persscreening was er namelijk ongepast of zelfs racistisch applaus bij één van de kills in de bikkelharde wraakfilm en bij het verschijnen van de naam Jennifer Kent op de aftiteling riep één van de aanwezigen een aantal Italiaanse scheldwoorden. Hij bleek de enige vrouwelijke regisseur in competitie uit te maken voor hoer en mocht een dag later zijn accreditatie gaan inleveren en huiswaarts keren. Of er alcohol in het spel was weten we niet, maar opvallend genoeg steeg de prijs van een Aperol-Spritz op het festivalterras diezelfde dag wel met een 1 euro.

Ook op de openingsavond was er al tamtam geweest. De onbekende Italiaanse regisseur Luciano Silighini Garagnani vestigde de aandacht op zich door op de rode loper te verschijnen met de boodschap ‘Weinstein is innocent’ op zijn T-shirt. We weten al wie er niet meer op een uitnodiging voor de volgende editie moet hopen.

Ryan Gosling in First man
Ryan Gosling in First man

Een vaststelling

Zet jullie de komende maanden ook maar schrap voor extra lange filmavonden. Het viel in Venetië namelijk op dat de films die we in het najaar voorgeschoteld krijgen zelden minder dan 2 uur duren. Zo klokten zowel First Man als A Star is Born af op 135 minuten, de genrefilms Dragged Across Concrete en Suspiria overschreden dan weer de tweeënhalf uur en Werk Ohne Autor van Florian Henckel von Donnersmarck (Das Leben der Anderen) deed er 188 minuten over. Extra veel kijkplezier voor de filmfan dus!