http://wordpress.cinemapp.com/wp-content/uploads/2019/10/brightburn1.jpg

Brightburn: natuur VS opvoeding

Vandaag de dag zijn superheldenfilms niet meer uit onze cinema’s weg te slaan. In plaats van dezelfde weg uit te gaan als DC/Marvel, staan er echter mensen op die er een andere richting mee willen uitgaan. Twee van die mensen zijn Brian Gunn en Mark Gunn die onder regie van David Yarovesky Brightburn hebben gemaakt.

Brian en Mark zijn respectievelijk broer en neef van James Gunn (regisseur van onder andere de Guardians of the Galaxy en Guardians of the Galaxy Vol. 2) en hoewel het misschien wel één van de saaiste titels van de laatste jaren is, mag het resultaat er zijn. Kort samengevat kunnen Tori en Kyle Breyer hun kinderwens niet vervullen en vinden ze op een dag een baby. Ze noemen hem Brandon en voeden hem op als hun eigen zoon. Jaren later wordt het duidelijk dat hij allesbehalve een normale jongen is.

Brightburn is dus een film waarbij een loopje wordt genomen met heel de Superman/Supergirl/Aliens-die-op-aarde-landen-en-de-mensheid-redden mythe. Het debat van nature VS nurture (is iemand slecht van bij de geboorte of ligt het aan de opvoeding?) wordt van stal gehaald en hoewel Brandon alles heeft om gelukkig te zijn met zijn huidige leventje, resulteert het halverwege in een tiener die iedereen begint uit te moorden wanneer hij ontdekt dat hij eigenlijk een alien met superkrachten is.

Een prijs voor het meest originele plot zal Brightburn niet winnen, maar de horroraanpak is een ietwat verfrissende wind door het genre. Dat, en het feit dat Yarovesky het allemaal compact houdt, maakt dit een meer dan vermakelijke zit. Qua effecten is het anno 2019 wat op het randje, maar de spaarzame gore ziet er algemeen gezien goed uit. Oh ja, absoluut geen fan van Billie Eilish maar haar nummer Bad Guy is wel de perfecte afsluiter tijdens de credits, die je best ook even uitkijkt.

Kinderen in films.. Het is niet altijd de meest ideale combinatie, maar het horrorgenre is wel het genre bij uitstek waar het het beste werkt. Hoewel Brandon misschien net iets te tam blijft in vergelijking met bijvoorbeeld The Omen, maakt Jackson A. Dunn er wel een degelijke invulling van. Zeker naar het einde toe lijkt hij zich meer en meer te schikken in zijn rol als slechterik en dat levert in ieder geval een paar toffe scènes op. Benieuwd of we nog veel van hem gaan horen, maar met onder andere een rol in Avengers Endgame is hij goed op weg.

De chemie tussen Elizabeth Banks en David Denman zit vrij goed trouwens en Brightburn kijkt dan ook erg vlotjes weg. Eigenlijk is het nog het beste dat je hier compleet zonder voorkennis aan begint. Oké, je ziet al vrij snel waar de film naar toe wilt gaan, maar het is toch leuker om die evil Superman link zelf te leggen dan het op voorhand te weten.