http://wordpress.cinemapp.com/wp-content/uploads/2018/07/The_Man_Who_Killed_Don_Quixote_backdrop.jpg

#Cinewrapp2018: de 10 beste films van 2018 volgens Timo

Met Cinewrapp 2018 stellen we dé ultieme filmlijst van het afgelopen jaar samen. Hoe? Met de hulp van al onze lezers en gebruikers. Jij dus! En je kan er nog prachtige prijzen mee winnen ook! Terwijl je ondertussen naarstig door klikt naar deze actie (hierzo!), vroegen we de redactie van Cinemapp naar hun toplijst van het afgelopen jaar. Aan de beurt: Redacteur Timo Persoon!

10. Aquaman

Aquaman is misschien wel één van de meer suffe comichelden maar in handen van James Wan ging dit wel eens iets kunnen worden en zowaar: Aquaman mag gezien worden. Het is één groot CGI-spektakel en dat is toch gewoon indrukwekkend in de cinema. Verder is dit erg vermakelijk formulewerk. James Wan weet hier toch wat zijn eigen kindje van te maken en dat resulteert in degelijke actie met een aantal leuke visuele toetsen. Tel daar dan nog eens een uitstekende Jason Momoa bij en een aantal goed ingevulde bijrollen en je hebt een toffe blockbuster.

9. Tomb Raider

Regisseur Roar Uthaug gaat zijn inspiratie halen bij de meest recente reboot van de games en bouwt het plot rond zijn Lara Croft geduldig op met eerst nog een heerlijke fietsrace in Londen en gaat helemaal los eenmaal Croft op zoek is naar haar vader. Vanaf dan neemt ook het game-aspect van Croft het meer en meer over en dat resulteert in van die typische scènes zoals een obstakel overbruggen door met je handen aan een soort ladder te gaan hangen. Het resultaat is een erg vermakelijke film met een goede hoofdrol en geslaagde actie.

8. A Simple Favor

Paul Feig gaat de thrillerkant op en hoewel hij het niet kan laten om er wat humor in te steken, is de dynamiek tussen Emily en Stephanie doorheen heel de film erg goed. Altijd fijn om atypische personages bij elkaar te brengen en in het geval van Anna Kendrick en Blake Lively knettert het. Fijn ook dat hij kiest voor een nagenoeg Franstalige soundtrack (Bonnie and Clyde van Brigitte Bardot en Serge Gainsbourg!) en dat geeft toch eens net dat beetje verschil met gelijkaardige films zoals Wild Things en Gone Girl.

7. Sherlock Gnomes

Het was even bang afwachten wat dit vervolg op Gnomeo & Juliet ging geven. Uiteraard weer veel woordmopjes maar het fijne is dat die perfecte balans tussen kinderfilm en knipogen voor volwassenen behouden blijft. Evenwaardig aan zijn voorganger en dat is natuurlijk ook wel omdat er net zoals met Shakespeare enorm veel te doen valt met het bronmateriaal. Liefhebbers van het werk van Arthur Conan Doyle komen dan ook hier volledig aan hun trekken met vele verwijzingen naar zowel de boeken maar ook naar andere adaptaties.

6. Avengers: Infinity War

De eerste Iron Man dateert alweer uit 2008 en met Infinity War is een deel van het slotstuk er eindelijk. Visueel overtuigend, op narratief vlak een aantal sterke zetten en een cast die ondertussen erg vertrouwd aanvoelt. Vooral knap als culminatiepunt van de gehele franchise, niet perse als film op zich. Het knapste is dat de broertjes Russo er opnieuw in slagen om zoveel personages te balanceren zonder dat je het gevoel hebt dat er iemand bekaaid afkomt. Grootste minpunt is echter de aankleding van Thanos omdat die zijn kenmerkende helm niet op heeft.

5. Patser

Na het succes van Black was er sprake van een eventueel Hollywoodavontuur voor het regisseursduo Adil El Arbi en Bilall Fallah maar ze lieten het schieten om Patser te realiseren. De beste van de drie langspeelfilms die ze momenteel hebben gemaakt en dat is dankzij een erg vlotte visuele stijl met een aantal leuke knipoogjes, veel filmreferenties (Adamo die o.a. taxi Driver-gewijs voor de spiegel staat) maar ook qua cast is dit echt wel de moeite. Simoni is al langer aan een opmars bezig maar heel de vriendengroep is degelijk. Benieuwd wat ze in Hollywood uit hun mouw gaan schudden.

4. Crazy Rich Asians

Een standaard verhaal in het kwadraat maar in de handen van Jon M. Chu wordt dit een vermakelijke romcom met een leuke visuele flair. Een film die bovendien nog net dat beetje extra krijgt doordat sommige scènes er gewoon boenk op zijn en het is altijd fijn ook Michelle Yeoh nog eens in iets te zien. De voormalige Bond girl kan zich hier echt laten gaan als de bitchy schoonmoeder die het aan de stok krijgt met haar toekomstige schoondochter en blijkt over een uitstekende komische timing te beschikken. De sequels zijn al in de maak, laat maar komen!

3. Red Sparrow

Een film die dankzij de uitmuntende soundtrack en een boeiend plot blijft beklijven en dan heb ik het nog niet gehad over de gewelddadigheid. Weg is het romantische leven van een spion(ne) en Red Sparrow is brutaal, maar heeft wel als minpunt dat je absoluut geen idee hebt in welke tijdsperiode dit zich hoort af te spelen. Wel sociale media vermelden en ondertussen belangrijke data verspreidden op diskettes? Dat valt toch moeilijk te rijmen met elkaar.. Degelijke rol ook voor Matthias Schoenaerts die als oom Vanya verantwoordelijk is voor de neerwaartse spiraal waar Dominika in terecht komt.

2. Ready Player One

Nostalgie is de laatste jaren weer helemaal hip en Ready Player One speelt voluit die kaart. Bomvol referenties naar films, muziek, games en noem maar eender wat op uit de jaren 80 en dat resulteert in een indrukwekkende film. De moraliteit wordt wat door je strot geramd, maar gelukkig is er nog de visuele schoonheid. De straatrace is in ieder geval spannender dan eender welke scène uit de Fast and the Furious-franchise en het segment uit The Shining is gewoon niet minder dan geniaal. De jaren 80 hadden Tron wanneer het om virtual reality ging, wij hebben nu Ready Player One.

1. The Man Who Killed Don Quixote

The Man Who Killed Don Quixote is misschien wel één van de meest toegankelijke films die Terry Gilliam heeft gemaakt en is een geweldige combinatie van absurde humor en toch geloofwaardig blijven. Het is heerlijk om te zien hoe Toby ongewild meer en meer verwikkeld geraakt in de fantasiewereld van Javier en zich daar ook meer en meer begint thuis te voelen. Een wervelwind van creativiteit gecombineerd met een indrukwekkende cast. Het is te hopen dat Gilliam nog meer uit zijn mouw kan schudden maar er zou menig regisseur jaloers zijn op zo’n laatste film.