http://wordpress.cinemapp.com/wp-content/uploads/2019/08/Destroyer-Still-1.jpg

Destroyer: Een Intense Knockout

Een beklijvende detectivethriller die zich geleidelijk ontpopt tot een dijk van een drama.

Dat Karyn Kusama handig overweg kan met genrefilms is geen geheim. Met The Invitation (bij ons te bekijken op Netflix) bewees ze eerder de kneepjes van de thriller volledig in de vingers te hebben. Wat misschien minder evident was, maar die film eveneens aantoonde: Kusama verliest de complexiteit van haar personages niet uit het oog en slaagt erin mensen van vlees en bloed naar het scherm te vertalen. Met Destroyer doet ze dat kunstje nog eens over en de resultaten overdonderen zowaar nóg meer.

Nicole Kidman krijgt dankzij scenaristen Phil Hay en Matt Manfredi de kans om in de huid te kruipen van een ogenschijnlijk eenzijdig, maar verrassend genuanceerd personage. Als Erin Bell speelt ze een aan lager wal geraakte detective, een verbitterde vrouw die zich na een erg uit de hand gelopen undercoveroperatie vooral op stevig drinken toelegde. Wanneer ze een herinnering toegestuurd krijgt van een ondergedoken bendeleider ziet het ernaar uit dat de gewelddadige criminelen opnieuw boven water zullen komen voor een nieuwe bankoverval.

Gedreven door wraak en handelend uit schuldgevoelens voor de levens die ze in het verleden niet kon redden, trekt ze er op eigen houtje op uit om bendeleider Silas (Toby Kebbell) op te sporen. Bells nietaflatende zoektocht onderdompelt haar in de wereld van informanten, louche advocaten die geld witwassen en voormalige criminele collega’s. De interessantste toevoeging aan de basisingrediënten van menige detectivefilm/ wraakthriller komt in de vorm van dochter Shelby (Jade Pettyjohn) wiens bandeloze tienerbestaan en gebrek aan een zorgzame moederfiguur er de kijker keer op keer aan herinneren hoe imperfect Bell wel niet is.

Kusama hinkt nooit op twee gedachten en slaagt er steevast in de speurtocht te combineren met emotionele gelaagdheid en spanningen in, onder meer, de moeder-dochterrelatie. Meer zelfs, Destroyer is enorm karaktergedreven en laat een kamikaze vrouw los op het publiek die niet met zich laat sollen tijdens haar letterlijke klopjacht terwijl ze zelf achtervolgd wordt door geesten uit het verleden (gevisualiseerd door middel van perfect geïntegreerde flashbacks die de pijnlijke gebeurtenissen van 16 jaar eerder met mondjesmaat ontrafelen).

De vertrouwde verhaalelementen worden ruimschoots gecompenseerd door de scherpe focus op het getormenteerde leven van Erin Bell en Destroyer wordt geleidelijk een portret van een gehavende vrouw die haar lot vermoedelijk niet verdiende en met hand en tand vecht om te redden wat er nog te redden valt in de hoop vergelding voor het verleden en verlossing van haar al haar demonen te vinden. Geen evidente protagonist om voor te supporteren, maar wel een herkenbaar mens van vlees en bloed.

Nicole Kidman – die letterlijk en figuurlijk heel wat klappen te verduren krijgt – doet kijkers van begin tot eind vergeten dat we een acteerprestatie zien. Destroyer absorbeert en mondt uit in een emotionele climax die stroperig had kunnen overkomen, maar dankzij de erg uitgekiende opbouw een mokerslag uitdeelt. Een topfilm die zeker de evenknie is van The Invitation.