http://wordpress.cinemapp.com/wp-content/uploads/2019/03/destroyer-e1552853873657.jpg

Destroyer: vastberaden genre-experiment

De rol van flik die met een kapot moreel kompas, trauma’s en levensmoeheid door de straten van een grootstad struint en ondertussen een misdaad moet oplossen is al decennialang weggelegd voor mannelijke acteurs. Maar laat het aan Nicole Kidman en Jennifer’s Body-regisseur Karyn Kusama over om dat genrecliché met Destroyer eens stevig naar hun hand te zetten.

Kidman verdwijnt in de haast onherkenbare huid van politiedetective Erin Bell, een vrouw die graag aan de fles zit, als een zombie door Los Angeles waart en de last van de wereld op haar schouders lijkt te dragen. Wanneer enkele duistere figuren uit haar undercoververleden plots terug opduiken, opent ze de jacht op hen. Maar haar missie zorgt er ook voor dat ze haar rol als afwezige moeder en ongeleid projectiel onder ogen moet komen.

Wees gerust, Destroyer is niet de zoveelste Hollywoodpoging om een genreformule een vrouwelijke toets te geven. Kusama is oprecht geïnteresseerd in een flikkenfilm met een complex centraal personage dat geloofwaardig overkomt. Met behulp van de tour de force die Kidman uit haar mouw schudt, lukt haar dat ook. Op geen enkel moment voelt Erin Bell aan als een personage dat evengoed een man had kunnen zijn. De gekwelde antiheld met een penning kan je perfect ook vanuit een vrouwelijk perspectief brengen, iets wat Destroyer mooi aantoont.

Kusama vertoont niet enkel ambitie via haar personage, maar ook via haar vertelstructuur. Ze speelt met verschillende tijdsperiodes en weet je via haar vertelaanpak op het einde nog aangenaam te verrassen. Door haar narratieve ambitie slalomt het verhaal van Destroyer soms wel teveel, waardoor er enkele ongerijmdheden en slordigheden in de film durven te sluipen.

Als je Destroyer vergelijkt met Jennifer’s Body (2009) en The Invitation (2015) kan je enkel maar besluiten dat Kusama steeds vastberadener wordt als regisseur. Ook al is de film niet perfect, haar poging om een grauwe en gespierde politie- en misdaadthriller te maken, blaakt wel van zelfvertrouwen. En dat voel je als toeschouwer, want zowel de regisseur als de hoofdrolspeelster verliezen nooit volledig je aandacht.

Een genre-uitstapje dat respect verdient.