http://wordpress.cinemapp.com/wp-content/uploads/2019/06/dragged-across-concrete-press-photo-mel-gibson-e1560613590343.jpg

Dragged Across Concrete: een langgerekte kopstoot

Het klinkt bijna te simpel: Mel Gibson en Vince Vaughn als twee hardgekookte flikken die hun boekje te buiten gaan. Maar dat in combinatie met de vloeiende dialogen, geduldige regie en honger naar bloed van Brawl in Cell Block 99-regisseur S. Craig Zahler levert toch een fascinerende misdaadprent op die lekker brutaal uit de hoek komt.

En of Dragged Across Concrete brutaal uit de hoek komt. Zahler gaat bewust in tegen de politiek correcte golf die vandaag ook de zevende kunst in de ban heeft en dompelt je onder in een bad van schokkend geweld, franjeloze woordenduels en gewaagde humor. De filmtaal die de regisseur toepast kan je omschrijven als rauwheid met een kwinkslag. Gibson en Vaughn slaan soms minutenlang praatjes over de meest banale dingen. Die ‘doodse’ momenten worden afgewisseld met geweldsuitspattingen waar je nekharen razendsnel van rechtkomen. Klinkt een beetje als Tarantino, maar de aanpak van Zahler is veel minder cartoonesk. Net als in Bone Tomahawk (2015) en Brawl in Cell Block 99 (2017) toont de filmmaker zich als een onvoorspelbare bloedhond. En als een cineast die zijn publiek duidelijk wil uitdagen. Dragged Across Concrete is geen comfortabele zit, maar dat is ook nooit de bedoeling. Integendeel, dit is gespierde Amerikaanse cinema die op een zeer bekwame manier tegen schenen stampt. Kan je daar tegen, dan ben je bij Zahler in goede handen.