http://wordpress.cinemapp.com/wp-content/uploads/2019/05/godzillaKing.jpg

Godzilla: de vele gezichten van een hagedis

2019 is het jaar waarin Godzilla 65 radioactieve kaarsjes mag uitblazen. In meer dan zes decennia heeft de uit de kluiten gewassen hagedis een grote evolutie doorgemaakt en met Cinemapp gaan we dieper in op een aantal van die versies. Belangrijk daarbij om in het achterhoofd te houden: de franchise zit vol met tegenstrijdigheden, reboots en alternatieve tijdslijnen. Klinkt goed? Here we go!

Het origineel: Gojira (1954)

We schrijven het jaar 1954 en nog geen tien jaar na de bom op Hiroshima en Nagasaki, is daar opeens Gojira. Waar een radioactief ongeluk in Amerika voor superhelden zorgt, zorgt het in Japan voor een alles verwoestend monster dat in deze film heerlijk geteased wordt. We zien Godzilla niet van in het begin (we krijgen eerst zijn gigantische voetafdruk te zien) en halverwege mag het beest zich helemaal laten gaan. Godzilla is hier dan ook nog door en door slecht en stampt met plezier alles in de vernieling. 

Alternatieven: Godzilla 2000 (1999) en Shin Gojira (2016)

De crossover: King Kong VS. Godzilla (1962)

Zo’n clash der titanen zorgt ervoor dat de nodige verwachtingen worden opgewekt en het lijkt alsof het Japanse productiehuis Toho dacht dat ze met het idee zelf al genoeg hadden om een boeiende film te maken. De climax waar beide monsters het dan eindelijk tegen elkaar opnemen is dan ook heerlijk vermaak (King Kong die een boomstam in de bek van Godzilla probeert te rammen!) maar het duurt toch wel lang vooraleer de film echt op gang komt. Verder wel een aantal leuke visuele hoogstandjes met Kong die het tegen een echte (!) octopus opneemt.

Alternatieven: het binnenkort te verwachten Godzilla vs. Kong (2020)

De leukste: Godzilla vs. Mechagodzilla (1974)

Godzilla neemt het in films vaak op tegen andere monsters (Mothra, King Ghidorah, …) en hier neemt hij het (onder andere) op tegen een robotvariant van zichzelf! Personages worden zonder boeh of bah geïntroduceerd (doorheen de film zit er een Interpol-agent met donkere zonnebril en een lange zwarte jas die te pas en te onpas opduikt) en ook heel het verhaal gaat nergens over, maar de pulp spat er van af. De effecten halen weliswaar het niveau van een gemiddelde Power Rangers-aflevering maar dit is camp in de pure zin van het woord.

Alternatieven: Terror of Mechagodzilla (1975)

De Amerikaanse: Godzilla (1998)

Oftewel GINO: Godzilla In Name Only. Regisseur Roland Emmerich heeft ooit eens toegegeven in een interview dat hij geen fan was van de Gojira-saga en dat hij enkel aan deze film wou meewerken wanneer hij zijn eigen ding mocht doen. Hij heeft blijkbaar carte blanche gekregen, maar het resultaat is dan ook een soort van Jurassic Park-kloon die nooit echt spannend wordt en bovendien gewoon veel te lang duurt. Hij gaat compleet de mist in met de cast (met Matthew Broderick als dieptepunt) en het is niet verwonderlijk dat het bij deze ene film is gebleven.

Alternatieven: Godzilla (2014) 

Het stopt echter niet bij dit lijstje. Er is nog Godzilla: The Animated Series (een rechtstreeks vervolg op Godzilla uit 1998), een geanimeerde trilogie uit 2017/2018 (Planet of the Monsters, City on the Edge of Battle en The Planet Eater) en talloze films waarin Godzilla – inclusief zoon – het opneemt tegen allerlei andere mythische wezens. De Japanse reeks kent op moment van schrijven 32 films terwijl de Amerikaanse bewerkingen met Godzilla vs. Kong in 2020 al aan de 4e film zit.

Een belangrijk detail is echter wel dat het de moeite loont om voor de originele versies te gaan. De Amerikanen durven namelijk weleens het origineel te verknippen en nieuwe scènes te schieten (Godzilla, King of the Monsters! uit 1956 is een herwerkte versie van de film uit 1954 en Godzilla 1985 doet hetzelfde met de film uit 1984) of gewoon een verschrikkelijke dub uit te brengen zoals met King Kong vs. Godzilla (1962).