http://wordpress.cinemapp.com/wp-content/uploads/2019/05/john-wick.jpg

John Wick: Chapter 3 – Parabellum: Knok- en Knalsymfonie Pur Sang

Binnen de Amerikaanse actiecinema zijn er gelukkig nog enkele franchises die garant staan voor kwalitatief geknok. Mission: Impossible is er eentje van en sinds enkele jaren doet ook John Wick mee met de grote jongens. Deel drie in de filmreeks pakt het grootser, geweldadiger en nog entertainender aan dan de vorige twee. Welcome back, Mr. Wick!

Parabellum gaat lekker verder waar Chapter 2 eindigde. Held van dienst John Wick (Keanu Reeves) baant zich een weg door de straten van New York, want binnen een uur staat er een prijs op zijn hoofd en komen alle huurmoordenaars van The Big Apple achter hem aan. Hij probeert een uitweg te zoeken uit die situatie en daar heeft hij veel kogels en vechtkunsten voor nodig.

Die vechtkunsten blijven de grootste trekpleister van deze franchise. Regisseur Chad Stahelski heeft nog steeds een arendsoog voor zwierige actiechoreografieën en verrassende set pieces. Ook de invloed van moderne Aziatische actieknallers is overduidelijk. Van een subliem messengevecht over een groots opgezette knok- en schietpartij in Marokko tot een achtervolging met motors: Chapter 3 is een meedogenloze machine die amper stilvalt of verveelt.

Ook de camera oefent geduld en neemt de dans der geweld overzichtelijk in zich op. Als kijker kan je perfect volgen wat er gaande is en waar de personages zich in het frame en de ruimte bevinden. Geen Jason Bourne-toestanden waarbij de camera constant een epilepsieaanval ondergaat.

Wat we wel moeten vermelden is dat de choreografieën die Keanu Reeves en zijn tegenstanders uitvoeren soms het slachtoffer worden van herhaling. Wanneer Wick voor de dertigste keer op de grond ligt en zijn benen rond een schurk draait, dan wordt je wel even overvallen door een ‘been there, done that’-gevoel. Maar overheersen doet dat gevoel gelukkig niet.

Het nadeel van de focus op de kwaliteit van de actie is dat het scenario niet altijd aan de vereisten voldoet. Het verloop van het verhaal houdt weinig steek, de puzzelstukjes klikken vaak niet in elkaar en sommige momenten in de film zijn gewoonweg verwarrend. Dus een stevige narratieve kluif heb je niet aan Parabellum.

Maar laten we eerlijk zijn: we bekijken deze film om Good Guy Keanu mensen op hun muil te zien slaan. De man moet daarvoor zijn fysieke mogelijkheden tentoonstellen. Zijn acteerkunsten heeft hij daar iets minder voor nodig. Al blijft het leuk om te zien hoe de Amerikaan bepaalde quotes en dialogen uitkraamt. Met die verbeten trek rond de mond. Heerlijk, toch?

Wat uiteindelijk essentieel is voor een actiefilm van deze soort is een teken van vakmanschap. De John Wick-films vibreren van het vakmanschap. Je merkt dat de hele crew achter en voor de camera het genre met liefde en toewijding benadert. Vooral Stahelski weet perfect wat de fans verlangen en zoekt actief naar manieren om die verwachtingen te overtreffen. Daar slaagt hij met deze threequel grotendeels in, waardoor je opnieuw opgezadeld zit met een rollercoaster van fun, kogelhulzen en uitgeklopte tanden.