http://wordpress.cinemapp.com/wp-content/uploads/2019/07/Kidding-1.jpg

Kidding (seizoen 1): De genezende kracht van humor

Dat Jim Carrey veel meer in zijn mars heeft dan gekke bekken trekken heeft al meermaals mogen blijken. De komediant met het rubberen gezicht kon eerder zijn acteertalent ten volle etaleren in Andy Kaufman biopic Man on the Moon en het onvergetelijke Eternal Sunshine of the Spotless Mind. Ongeveer 14 jaar na hun uiterst geslaagde collaboratie sloeg Carrey vorig jaar opnieuw de handen in elkaar met Michel Gondry. Het resultaat, Kidding, is zoals verwacht: heerlijk eigenzinnig en niets meer of minder dan essentieel kijkvoer voor Carrey- fans én een breder publiek.

Voor zijn terugkeer naar het kleine scherm (eerste TV-reeks sinds In Living Color) kruipt Carrey in de huid van Jeff Pickles, een vader die lang niet alle fases van het rouwproces succesvol doorlopen heeft na het tragische overlijden van zijn zoon, Phil. De plotse leegte heeft Jeffs gezin ontwricht. Echtgenote Jill (Judy Greer) knoopte een nieuwe relatie aan met anesthesist Peter (Justin Kirk), wat meteen een rivaliserende vaderfiguur introduceert in het leven van Will, de identieke tweelingbroer van Phil die deels in zijn schaduw leeft.

Jeff laat het zich ogenschijnlijk niet al te veel aan zijn hart komen en blijft als internationaal geliefd TV-icoon en kinderanimator ijverig werken aan de poppenshow die bij jong en oud in de smaak valt, maar de façade staat op barsten en de vreemde uitspattingen en onderhuids opborrelende woede die zich langzaam maar zeker manifesteert, dreigt niet alleen het imago van de innemende ‘Mr. Pickles’ op te blazen … ook het familiebedrijf kan kopje onder gaan wanneer bij Jeff de stoppen doorslaan – een onvermijdelijke realiteit die zich alsmaar meer opdringt.

Frank Langella (niets meer of minder dan een deadpan genie in Kidding), geeft gestalte aan Jeffs vader, Seb, een man die op eigenzinnige wijze het beste voorheeft met zijn zoon, maar familie en het voortbestaan van “Mr. Pickles’ Puppet Time” op de eerste plaats zet. Zijn plan om een vervanger voor Mr. Pickles te vinden, zij het in geanimeerde vorm of door middel van een ijsrevue met Mr. Pickles ‘imitator’ op touw te zetten, draagt bij tot de verdere afbrokkeling van Jeffs zelfbeeld. Deirdre (Catherine Keener), Jeffs zus en poppenanimator/ ontwerper, kan weinig toeverlaat bieden aangezien ze zelf haar huwelijk probeert te redden.

Laat er geen twijfel over bestaan: met een eerste jaargang van slechts 10 afleveringen (elk ongeveer 30 minuten lang) is Kidding verdomd ambitieus. Het is opmerkelijk om zien hoeveel verhaallijnen de reeks aansnijdt en hoe de scenaristen erin slagen om een geladen emotioneel portret van een man aan de rand van de afgrond te schetsen zonder daarbij zijn naasten uit het oog te verliezen. Dit had heel eenvoudig ‘de Jim Carrey-show’ kunnen worden, maar de grootste verrassing van Kidding zit hem in de exploratie van complexe relaties en de emoties van genuanceerde personages die elk op hun eigen manier worstelen met het leven.

Dat klinkt misschien deprimerend en naarmate de reeks vordert, wordt Kidding bij momenten zware kost. De humor, vaak een beklijvende mengeling van het surreële visuele vernuft waarmee Gondry zo ontwapenend uitpakte in Eternal Sunshine en de snedige dialoog van Dan Harmons Community (zonder de popcultuur referenties en ietwat minder meta), heeft vaak een duister kantje en is niet voor iedereen weggelegd. Kidding situeert zich van begin tot eind tussen een lach en een traan, hoewel de laatste afleveringen hier en daar iets te belerend uit de hoek komen en inboeten aan subtiliteit.

Het tempo van Kidding ligt bij momenten iets te hoog voor de omvang van het verhaal en de reeks zou vermoedelijk gebaat hebben bij wat extra ademruimte in de vorm van één tot twee bijkomstige afleveringen. Niet perfect en zonder resolutie is Kidding desalniettemin een TV topper met een uitstekende cast in bloedvorm. De manier waarop Carrey Jeff Pickles neerzet, als goedlachse optimist die een existentiële crisis doormaakt en opbokst tegen ongeluk, lijkt soms ongemakkelijk geplukt uit de realiteit, maar Kidding verliest de hoop nooit uit het oog en onderstreept dat humor en vooral het doen lachen van anderen een zelflouterende werking kan hebben.