http://wordpress.cinemapp.com/wp-content/uploads/2019/07/midsommar-e1564556513558.jpg

Midsommar: Bloedmooi verontrustend horrorspektakel

Ari Aster brengt met Midsommar zeker geen foutloos spektakel ten tonele, maar toont dat hij visueel snel met de grote jongens zal meespelen. De film is een zonovergoten nachtmerrie die eerder verontrust dan verafschuwt.

Vrouwonvriendelijke bro-roadmovie? Waarschijnlijk. Feministische wraakthriller? Ongetwijfeld. Destructieve relatietherapie? Zeker en vast! Maar pseudo-intellectuele overdachte analyses dragen niets bij tot Ari Asters tweede worp Midsommar (uitgesproken met nadruk op de ‘mar’). Het visueel meesterlijke horrorspektakel moet je net als voorganger Hereditary (2018)  visceraal beleven.

De film opent donker. Dani (een fantastische Florence Pugh) doorstaat een afschuwelijk traumatische ervaring. Ze zoekt solaas bij haar weinig empathische en best onvolwassen vriendje Christian (Jack Reynor), die haar met tegenzin uitnodigt op een trip met vrienden naar een midzomerfestival in Zweden. Onder een weergaloze zonnegloed ondervindt de vriendengroep dat de organiserende sekte van het festival een aantal excentrieke levensfilosofieën naleeft met bijhorende sinistere rites. Dani tracht haar trauma en verdriet te verwerken maar komt terecht in een spiraal van hallucinante nachtmerries.  

Wat Ari Aster, samen met director of photography Lucian Johnston, vooral toont in Midsommar is dat hij enorme ballen aan zijn lijf heeft. 180° draaiende tracking shots, gedeeltelijk wazige frames om drugtrips na te bootsen en permanent overbelichte beelden zijn slechts enkele van de tricks die de regisseur ongecompliceerd uit zijn mouw schudt. Aster brengt alles samen in een geheel dat steeds verontrustender wordt. Een geheel waarbij niet de expliciete horrortaferelen maar de sluimerende gevoelens van extreme emotionele pijn doen huiveren.

Net als de personages komt narratief ook de film op een dwaalspoor terecht. Aster probeert net als in Hereditary verschillende verhalen te vertellen, maar slaagt er uiteindelijk niet in een verhaallijn volledig door te duwen. De visuele mokerslag wordt niet gevolgd door een verhalende uppercut, iets wat vooral het einde parten speelt. Wat echter niets afdoet aan het sentiment van de film, die ondanks de warme Zweedse zon iedereen ijzig en leeg zal laten.