http://wordpress.cinemapp.com/wp-content/uploads/2019/04/missing-link.jpg

Missing Link: avontuur van toen

Tussen al het blockbustergeweld waarmee we vandaag worden overstelpt, snakken we soms nog eens naar een complexloos, ouderwets filmavontuur. De animatietovenaars van filmstudio Laika verlangden blijkbaar hetzelfde, want met hun vijfde film, Missing Link, vervullen ze onze nostalgische wens.

De held van dienst is Sir Lionel Frost (Hugh Jackman), een vastberaden avonturier die eind 19e eeuw de wereld rondreist om mythische monsters te zoeken. Na een worsteling met het monster van Loch Ness gaat hij in Noord-Amerika op zoek naar Bigfoot, zodat hij in Londen eindelijk kan bewijzen dat hij geen gek is. Hij vindt het ‘monster’, dat tot zijn verbazing kan praten en een zekere intelligentie bevat. Het beest, oftewel Mr. Link (Zach Galifianakis), laat duidelijk verstaan dat hij een eenzaam leven leidt, waarna ze samen op avontuur gaan om andere soortgenoten van Link te vinden.

Regisseur Chris Butler steekt in interviews niet weg dat hij zich heeft laten inspireren door films uit zijn jeugd. Het DNA van Raiders of the Lost Ark (1981), Sherlock Holmes en Planes, Trains and Automobiles (1987) is duidelijk aanwezig in de film. Net als de Indiana Jones-franchise droomt deze film van een wereld die nog gonst van de opwindende mysteries en van ontembare helden die ze proberen te ontrafelen. En net als de Thanksgiving-klassieker van John Hughes charmeert Missing Link met een sympathiek centraal duo dat samen de gekste avonturen beleeft.

De recentste boreling van Laika wil niet meer zijn dan een meeslepend avontuur dat zowel jong als oud weet te bekoren. De humor is toegankelijk en het verhaaltje is redelijk simpel. Maar toch voelt de film nooit lui of ongeïnspireerd aan. Missing Link is een prent met hart en ziel die zich niet forceert om als ‘grote animatie’ uit de hoek te komen.

Waarmee de film zich wel onderscheidt zijn de boodschappen die achter de prachtige stop-motion schuil gaan. Butler knipoogt geregeld naar de negatieve impact van de westerse expansiedrang, naar het dwaze egocentrisme van mannen en zelfs naar hoe voorbijgestreefd hedendaagse genderverwachtingen soms wel niet zijn. Dus ja, onder de motorkap is Missing Link wel een progressief stukje entertainment.

Maar ook al laat je dat vleugje politiek weg, dan nog houd je een innemende en meeslepende film over die nogmaals bewijst dat we meer rekening moeten houden met de output van Laika. Of ben je Kubo and the Two Strings (2016), ParaNorman (2012) en Coraline (2009) al vergeten?