http://wordpress.cinemapp.com/wp-content/uploads/2019/11/nottiMagiche.jpg

Notti Magiche: Italië anno 1990

De Italiaanse film is vandaag de dag wat van zijn status verloren. De glorieperiode met regisseurs als Luchino Visconti en Federico Fellini ligt ondertussen al ver achter ons en het lijkt wel alsof er niemand zich in diens voetsporen durft te zetten. Na een (wat lijkt op een eenmalig) uitstapje naar een Engelstalige film doet regisseur Paolo Virzì een poging.

Dat doet hij met Notti Magiche die zich afspeelt in Rome in 1990. Op dezelfde zomerse avond dat Argentinië thuisland Italië uitschakelt in de halve finale van het wereldkampioenschap voetbal, wordt het lichaam van filmproducent Leandro Saponaro opgevist uit de Tiber. De belangrijkste verdachten zijn Antonino, Luciano en Eugenia: drie jonge scenaristen die in Rome zijn voor een prestigieuze prijsuitreiking. Aan de lokale politie vertellen ze over hun uit de hand gelopen avontuur vol bacchanalen, extravagante showgirls, listige producenten en grijpgrage acteurs.

Ik wist echter niet dat de film indirect een reden ging geven voor de ‘teloorgang’ van Italiaanse cinema. De Italianen zelf lijken namelijk ook niet echt hoog op te lopen met wat ze in die latere periode hebben gemaakt en daar speelt Virzì lekker op in. Het resultaat is een film die bol staat van talloze verwijzingen naar cinema in het algemeen (al die filmposters, de knipogen naar Pasolini, Fellini, Mastroianni, …) maar bovenal gewoon een erg fijn plot heeft waar je via één grote flashback te weten komt hoe filmproducent Saponaro aan zijn einde is gekomen.

Dit alles speelt zich dus af tegen de achtergrond van het WK voetbal en het feit dat er meer aandacht is voor een wedstrijd dan voor de wagen van Saponaro die van een brug duikt zegt voldoende over wat voor impact dat had. Middenin al die chaos bevinden zich Antonino, Luciano en Eugenia die door een combinatie van slechte invloed, onwetendheid en jeugdig enthousiasme echter al snel hun dromen uiteen zien spatten – al hebben ze dat niet altijd door – en de invulling door respectievelijk Mauro Lamantia, Giovanni Toscano en Irene Vetere is heerlijk te noemen.

Ze dragen de film volledig door gewoon het vlotte samenspel tussen hun drie maar bijvoorbeeld ook de rol van Marina Rocco als maîtresse van Saponaro is gewoon genieten. Ook fijn dat Virzì een aantal grootheden van vroeger heeft weten te strikken. Zo was Giancarlo Giannini geen onbekende voor regisseurs als Luchino Visconti en Franco Zeffirelli en die doet het hier ook erg fijn als filmproducent Saponaro. Visueel weet Virzì ook regelmatig te scoren met onder andere het silhouet van Roberto Benigni ten tijde van Fellini’s La Voce della Luna.

Dat de ontknoping tenslotte niet zoveel om handen heeft, dat vergeef je Virzì dan met de mantel der liefde. Een regisseur die al sinds 1994 aan de weg naar succes is aan het timmeren en als hij dit niveau weet vast te houden.. dan gaan we hier sowieso nog meer van horen. Hetzelfde geld voor het trio Lamantia, Toscano en Vetere trouwens.