http://wordpress.cinemapp.com/wp-content/uploads/2019/08/onceuponatime3.0.jpeg

Once Upon a Time … In Hollywood: cruisen met Tarantino

Quentin Tarantino heeft niets meer te bewijzen. Tarantino hoeft zichzelf ook niet meer heruit te vinden. De films die hij wilde maken, heeft hij nu wel stilletjes aan gemaakt. Het enfant terrible dat een bom legde onder de Amerikaanse cinema van de jaren 90 is aan het uitbollen, iets wat hij met zijn negende langspeler overduidelijk maakt.

Once Upon a Time … In Hollywood voelt daarom niet zozeer aan als een film voor het publiek, maar eerder een film die QT voor zichzelf heeft gemaakt. Dat merk je aan verschillende dingen. Aan de weemoedige terugblik op het Los Angeles uit 1969, een periode die de cineast bewust heeft meegemaakt. Aan het eerbetoon dat hij met deze film in elkaar heeft gebokst aan een bepaald soort film- en tv-ster uit een vervlogen tijdperk. Aan hoe hij meer dan ooit expliciet knipoogt naar relevante filmhistorische gebeurtenissen. En aan hoe hij zichzelf weer eens op de borst klopt.

Tarantino kneedt al die elementen tot het verhaal van Rick Dalton (Leonardo DiCaprio), een filmster op retour die zijn plaats zoekt in een veranderend filmlandschap. Een filmlandschap dat zich opmaakt voor de komst van de New Hollywood-generatie. De acteur wordt bijgestaan door zijn trouwe stuntman Cliff Booth (Brad Pitt), die een onmisbare schakel is in het leven van Dalton. Once Upon a Time gunt ons een blik op hoe de acteur gedurende twee dagen worstelt met zijn carrière en toekomst, hoe Booth het pad kruist van de dodelijkste familie die LA in 1969 kende en hoe de jonge, veelbelovende actrice Sharon Tate (Margot Robbie) door de straten van de engelenstad dartelt.

De film werd in Amerikaanse recensies vaak omschreven als een hangout movie. Begrijpelijk, want een actievolle en zenuwslopende knaller als Inglourious Basterds (2009) of Reservoir Dogs (1992) is dit niet. Tarantino neemt geduldig zijn tijd om de film op gang te laten komen. Bereid je dus voor om samen met Booth in zijn wagen zorgeloos over de boulevards van LA te cruisen, om samen met hem in zijn trailer met zijn hond op te trekken en om samen met Dalton in zijn zwembad te dobberen. Once Upon a Time heeft vaak bewust een doelloze identiteit die lang de indruk wekt dat de film niet echt ergens naartoe wil.

Tarantino creëert een vervlogen universum waar hij zelf graag in zou vertoeven. Heb je geen zin om samen met hem tijd door te brengen in dat universum? Pech! Hij houdt van het LA van toen. Hij houdt van de personages die hij uit zijn duim heeft gezogen, omdat ze hem doen denken aan vergeten acteurs die hem dierbaar zijn. En hij houdt van de voornaamste historische figuren die de revue passeren in deze film. Once Upon a Time is grotendeels een blik onder de hersenpan van QT, waarbij zijn gebruikelijke tierlantijntjes tot een minimum beperkt blijven.

Dat heeft zowel zijn voor als nadelen. Het grootste nadeel is dat de film als geheel niet echt aan je ribben blijft kleven. QT’s nieuwste historische fantasietje moet het niet hebben van een beklijvend narratief, maar vooral van enkele sterke scènes en memorabele karaktermomenten. Booth die op een ranch belandt? Dalton die zich plots bewijst als groot acteertalent? Of een avondje dat volledig fout loopt? Momenten die best mogen toegevoegd worden aan het pantheon van Tarantino’s strafste of onvergetelijkste scènes.

Die scènes worden mee gemaakt door de twee hoofdrolspelers. DiCaprio en Pitt voelen zich duidelijk goed in hun vel als Dalton en Booth. Vooral Pitt maakt indruk, die zijn charmante grijns en nonchalante houding weer eens mag bovenhalen om van zijn personage de ludiekste figuur van de film te maken.

En nee, we zijn Margot Robbie als Sharon Tate niet vergeten. Haar rol is zonder twijfel het controversieelste element van de prent. Eerst en vooral omdat ze de actrice speelt die in 1969 werd vermoord door de volgelingen van oppergek Charles Manson. Maar ook omdat haar rol eigenlijk niet veel inhoud heeft. Gelukkig heeft Robbie talent genoeg om van de Tate uit Quentins universum een stralende vrouw te maken die bruist van het leven. Op haar eigen manier brengt ze een ode aan een actrice die veel te vroeg is heengegaan en zich nooit echt heeft kunnen bewijzen. Op zich nog wel pakkend om te zien. En ook al maakt QT’s scenario geen veelzijdig personage van Tate, toch slaagt hij er uiteindelijk in om de voormalige vrouw van Roman Polanski op een respectvolle manier te eren.

Het is fijn om Tarantino te zien spelen met ingrediënten die hem enthousiast maken en hem doen wegdromen. Maar met ‘fijn’ maak je natuurlijk geen grote Tarantino. Maar geen paniek, bepaalde handelsmerken van de regisseur zijn ook nu weer aanwezig. Ze vormen verrassend genoeg wel de grootste obstakels voor de film. Een sporadische voice-over voelt onnatuurlijk aan, een schokkende geweldsuitbarsting voelt geforceerd en een tikkeltje arrogant aan, zijn tik om met historische feiten te spelen komt minder overtuigend over en zijn voetenfetisj mag hij nu wel eens gaan opbergen.

Once Upon a Time is een film die je in the end wel voldaan achterlaat. Een film die escapisme biedt door je onder te dompelen in details, extravagante persoonlijkheden en een nonchalant sfeertje dat een leuke afleiding biedt in de hedendaagse rat race. Als je tijdens de aftiteling je ogen sluit, lijkt het wel of je nog steeds naast Booth door LA bolt zonder dat je je ergens iets van moet aantrekken. Meer wil Quentin eigenlijk niet teweegbrengen. En voor iemand die films als Pulp Fiction (1994) en Jackie Brown (1997) op zijn cv heeft staan, is dat dik oké!