http://wordpress.cinemapp.com/wp-content/uploads/2019/10/Papicha.jpeg

Papicha en de Arabische feministische filmrevolutie

Mounia Meddour brengt met Papicha een straf staaltje Algerijnse cinema in de bioscoop. Het valt de laatste tijd op dat in de Arabische wereld voornamelijk vrouwelijke regisseurs de regio vertegenwoordigen met vaak sterke feministische films. Wij geven vijf namen om in het oog te houden.

Mounia Meddour

Het was een kleine verrassing toen Papicha, het debuut van de Algerijns-Franse Mounia Meddour, werd geselecteerd voor de Un Certain Regard-sectie van Cannes dit jaar. De film maakt de verwachtingen echter waar en vertelt het verhaal van een groep sterke jongen vrouwen die desondanks opkomend fundamentalisme een modeshow op poten zetten. Meddour plaatst het verhaal in de jaren 90, toen Algerije in een burgeroorlog verzeilde. Toch voelt het verhaal van de jonge Nedjma die zich weigert te laten onderdrukken meer dan ooit hedendaags.

Na de première in Cannes werd de film gekozen als de Algerijnse inzending voor de Oscars. Hij zal echter niet te zien zijn in zijn thuisland omdat de lokale autoriteiten de vier screenings die stonden gepland niet laten doorgaan. Meddour zelf weidde dat in een interview met Variety aan de tumultueuze politieke periode waar het land momenteel doorgaat. Kwatongen beweren dat de filmploeg zich niet populair maakte door in Cannes prodemocratische symbolen op de rode loper te dragen.

Nadine Labaki

In 2018 kroonde Nadine Labaki zich tot leading lady van de Arabische cinema. Haar derde langspeelfilm Capernaum won niet alleen de juryprijs in Cannes, maar scoorde ook een Oscarnominatie. Dat leidde tot een internationaal succes ondanks het zwaarmoedige onderwerp van wanhopige straatkinderen. Labaki begon haar carrière nochtans met de komedie Caramel (2007) waarin ze het dagelijkse leven van vijf vrouwen uit Beiroet in een schoonheidssalon toonde. Die humoristische tendens zat ook in haar tweede film Where Do We Go Now? (2011) over een dorp waar een moskee en een kerk naast elkaar staan. Dat leverde haar toen de publieksprijs op het Toronto Film Festival op, een eer normaal gezien weggelegd voor grote Oscarfavorieten. Dit jaar kreeg ze de eer om jurypresident te zijn van de Un Certain Regard-sectie.

Haifaa Al-Mansour

Saudi-Arabië staat niet meteen bekend voor zijn vrouwvriendelijk beleid. Toch breekt Haifaa Al-Mansour met alle tradities. In haar debuut Wadjda uit 2012 wil een jong meisje tegen de wetten van het land een fiets om met haar vriendje Abdullah te racen. Het was de eerste film ooit die volledig in Saudi-Arabië was gefilmd en de enige Saudi-Arabische film gemaakt door een vrouw. Dat debuut volgde ze op met de Britse film Mary Shelley (2017) over de vroege jaren van de gelijknamige Frankenstein-bedenker. Dit jaar stelde ze in Venetië haar nieuwe project voor, The Perfect Candidate, waarvoor ze terug naar haar geboorteland ging en waarin ze een vrouwelijke dokter volgt.

Maryam Touzani

De Marokkaanse Maryam Touzani begon haar carrière als journalist, wat duidelijk doorschijnt in haar militante filmografie. In 2014 schreef ze mee aan de documentaire Much Loved over prostitutie in Marokko, gevolgd door de kortfilm Aya va à la plage (2015) over kinderen in slavernij. Haar fictiedebuut Adam kaart de illegaliteit van buitenechtelijke zwangerschappen in Marokko aan. De film werd geselecteerd voor de Un Certain Regard-competitie van dit jaar en dong mee naar de Queer Palm. Momenteel werkt ze aan een serie over vluchtelingen in de Spaanse enclave Ceuta.

Jehane Noujaim

Hoewel officieel Amerikaans, werd Jehane Noujaim geboren in de Egyptische hoofdstad Caïro. Die twee werelden verenigt ze vaak in haar werk zoals in de documentaire Control Room (2004) over de banden tussen het Amerikaanse leger en nieuwsorganisaties zoals Al Jazeera tijdens de oorlog in Irak. Met haar documentaire The Square (2013) kreeg ze een Oscarnominatie en won ze drie Emmy Awards voor haar bedwelmende beelden van het Tahrirplein. Daarna werd het stil rond de Egyptische regisseur tot Netflix eerder dit jaar de door haar geregisseerde documentaire The Great Hack uitbracht.