https://wordpress.cinemapp.com/wp-content/uploads/2019/02/star-is-born-e1550599816222.jpg

A Star Is Born: degelijke muzikale tranentrekker

Is het nuttig om een verhaal dat al drie keer werd verfilmd nog eens naar het witte doek te brengen? Wel als je dat verhaal fris weet te benaderen. En laat dat nu net datgene zijn waar acteur-regisseur Bradley Cooper grotendeels in slaagt met A Star Is Born.

Net als in de versies uit 1937, 1956 en 1974 gaat ook deze derde reïncarnatie van A Star is Born over een doorwinterde showbizzman die zich ontfermt over een jong en onontgonnen vrouwelijk talent. Cooper vertolkt Jack, een countryzanger die tijdens een zoektocht naar alcohol Ally (Lady Gaga) ontdekt, een zangwonder dat zijn hart steelt en waarmee hij niet veel later het podium deelt. Ze bouwt in een recordtempo een indrukwekkende carrière uit, maar Jack verliest zich steeds meer in zijn verslaving, waardoor hun relatie en carrières onder druk komen te staan.

Hoe zorgt Cooper er als regisseur voor dat deze film niet als een stoffige herhalingsoefening aanvoelt? Eerst en vooral benadert hij de prent als een ingetogen Amerikaans indiedrama. Zijn versie van A Star is Born is geen luidkeels melodrama, maar een bedeesde tragische romance die vooral uitblinkt in intieme momenten tussen de twee hoofdrolspelers, authentieke muzikale momenten en persoonlijke drama’s die nooit te geforceerd aanvoelen.

De film is wel op zijn best wanneer enkel Cooper en Gaga het scherm met elkaar delen. Het duo straalt een aanstekelijke chemie uit en maakt het zwoelste in elkaar wakker. De film sputtert daarom ook wat in de tweede helft omdat de persoonlijkere momenten daar plaats moeten maken voor grotere muzikale momenten en showbizzperikelen.

En wie een verhaal wil dat verrassend uit de hoek komt zal waarschijnlijk lichtjes teleurgesteld zijn. Qua vorm is A Star is Born geen uit de kluiten gewassen melodrama, maar de film past wel herkenbare narratieve kenmerken van het genre toe. Gevolg: een verhaal dat nooit bijzonder uit de hoek komt, maar dat toch nog wel manieren vindt om je traanklieren aan het werk te zetten.

Cooper verdient als debuterend regisseur respect omdat hij ervoor heeft gekozen om de creatieve verhalenverteller die in hem schuilt los te laten. Hij kon A Star Is Born evengoed tot een onopmerkelijk studiofilmpje kneden, maar daar heeft hij mooi voor bedankt.

Een klassieker for the ages heeft hij uiteindelijk niet uit zijn camera gehaald, maar wel een degelijke muzikale tranentrekker met een topprestatie van Mother Monster Gaga.