https://wordpress.cinemapp.com/wp-content/uploads/2018/12/roma1.jpg

Recensie Roma

Hollywood lag aan de voeten van Alfonso Cuarón na Gravity. Het scifi-drama won maar liefst zeven Oscars, waaronder een beeldje voor de regie van de Mexicaan. Het regende plots grote aanbiedingen, maar Cuarón had andere plannen na de Academy Awards van 2014. Hij achtte de tijd eindelijk rijp om een diep persoonlijk verhaal naar het witte doek te brengen.

Dat persoonlijke verhaal is uiteindelijk uitgemond in Roma, een intiem zwart-witportret dat gebaseerd is op het leven van de huishoudhulp waarmee Cuarón begin jaren zeventig in Mexico City opgroeide. De nieuwste van de Oscarwinnaar neemt ons mee naar die periode en setting om ons voor te stellen aan een middenklassegezin van wie het huishouden praktisch volledig in goede banen wordt geleid door huishoudster Cleo (Yalitza Aparicio).

Het is Cleo die het kloppende hart van Roma vormt. Cuarón haalt haar uit de schaduwen van zijn jeugdherinneringen om van een onzichtbaar hulpje een volwaardig personage te maken. We ontmoeten haar als een onlosmakelijk onderdeel van het huishouden waartoe ze behoort, maar naarmate de film vordert, groeit Cleo uit tot een vrouw van vlees en bloed en een onmisbare invloed op de levens van anderen.

Roma toont via Cleo aan dat mensen die werden begraven in onze herinneringen omdat we ze als vanzelfsprekend beschouwden toch grootse verhalen kunnen opleveren. Dat ze belangrijker zijn of waren dan we dachten. En dat ook hun verhalen het waard zijn om op een aanzienlijk canvas uitgelicht te worden.

Cuarón maakt gebruik van een adembenemende zwart-witfotografie om de geschiedenis van zijn voormalige nanny tot leven te brengen. Dat doet hij niet met intense schaduwen, maar door shots te creëren die baden in licht en ruimte. Het Mexico uit 1970 en 71 knettert op het scherm door de historische details en het oog voor dynamiek waarmee Cuarón zijn beelden vult. Het zorgt ervoor dat Roma een intieme vertelling wordt die tegelijkertijd oneindig groots aanvoelt.

De cineast neemt ook zijn tijd om je helemaal onder te dompelen in het leven van Cleo, het gezin dat ze dient, de tijdsperiode en het land waar het zich allemaal afspeelt. Roma wordt gekenmerkt door een uitgebreide verzameling long takes. De Gravity-regisseur gebruikt ze om je als kijker deel te maken van het centrale gezin, om je in het bruisende leven van Mexico City te droppen en om je de emoties van Cleo te laten voelen. Er zijn bepaalde scènes – in een ziekenhuis, in een bioscoop, in een meubelwinkel, op een strand – die stuk voor stuk onder je huid kruipen en ervoor zorgen dat je volledig in de ban bent van Cleo’s narratieve reis.

Na meer dan twee uur doet het zelfs een beetje pijn om Cleo weer achter te laten. Roma is een genuanceerd portret van een lumineuze ziel die vrij snel je empathie wint. De manier waarop Cuarón die ziel op haast archeologische wijze uit zijn verleden heeft gegraven is ontzagwekkend. Het is niet de eerste film die het doet, maar Roma bewijst nog maar eens hoe cinema een ideaal medium kan zijn om persoonlijke herinneringen en ervaringen om te vormen tot iets wondermooi.

Een meesterstukje, dit.