https://wordpress.cinemapp.com/wp-content/uploads/2019/02/happyTimeMurders.jpg

Recensie: The Happytime Murders

De Muppets bestaan al sinds 1955 en zijn vandaag de dag nog populair. Na al die jaren zijn ze ook een merk geworden waar – zeker sinds de dood van maker Jim Henson – elke beslissing onder de loep wordt genomen om geen imagoschade te berokkenen. Groot was dan ook de verbazing toen daar ineens The Happytime Murders was.

Een soort van Who Framed Roger Rabbit variant waarin poppen onder echte mensen leven en het daarbij niet gemakkelijk hebben wanneer blijkt dat iemand het op hen gemunt heeft. Vandaag de dag zijn de rechten rond de creaties van Jim Henson nogal verspreid geraakt, maar het werd al snel duidelijk dat dit niet in de lijn lag van hetgeen de rechtenhouders verwachten aangezien de makers van The Happytime Murders al meteen aangeklaagd werden voor de tagline “No sesame. All street.” door Sesame Workshop.

Begrijpelijk, maar wat het allemaal nog vreemder maakt is dat dit eigenlijk geregisseerd is door niemand minder dan Brian Henson, de zoon van Jim en ook verantwoordelijk voor onder andere The Muppet Christmas Carol. Henson pleegt een vadermoord en het had dan ook interessanter geweest mocht hij dat via een geweldige film had gedaan. Nu krijg je de typische zoektocht naar wie de moordenaar is van een groepje aan lager wal geraakte sterren en natuurlijk moet er nog een samenwerking tussen mens en pop bijgehaald worden.

Een niet al te bijster origineel plot dus en voor een komedie valt er ook weinig te lachen. Een aantal ideeën zijn echter wel leuk en het is vooral de manier waarop dit tot stand is gekomen waarmee de film nog wat weet te scoren. Weinig CGI en veel puppeteer werk in ieder geval zoals dat in de gloriedagen van de Muppets ook het geval was. Het is een stijl die je weliswaar moet liggen, maar het is één van de weinige dingen die hier echt over de gehele lijn werkt. Het grote probleem is echter dat je die herkenbaarheid bij de personages mist.

In Phil Philips is nog de meeste moeite gestoken als zo’n typische ex-agent die zich van niets of niemand iets aantrekt, maar de overige poppen stellen weinig voor. Dan maar hopen dat er bij de mensen wat meer te beleven valt en daar probeert Melissa McCarthy de show te stelen. Niet meteen één van mijn favoriete komische actrices en hier weet ze ook niet altijd even goed te overtuigen. Eigenlijk oogt ze gewoon wat te braaf voor het ietwat geschifte personage dat ze zou moeten spelen.

Geen idee wat Brian Henson heeft bezield om opeens nu met de traditie van zijn vader te breken, maar hij zal er wel zijn redenen voor gehad hebben. Het resultaat is echter maar zozo en het is eigenlijk vooral in het poppensegment dat de film zijn punten weet te scoren. Bill Barretta is geweldig als de cynische Phil Philips en het puppeteer werk blijft indrukwekkend.