http://wordpress.cinemapp.com/wp-content/uploads/2019/11/rian-johnson-e1574601258619.jpg

Rian Johnson: “Een Star Wars-film maken was de beste ervaring van mijn leven”

Een neo-noir, een caper comedy, een scifi-thriller, een space opera en nu een uit de kluiten gewassen whodunit. Rian Johnson speelt maar al te graag met de filmgenres die hem lief zijn. Na zijn avontuur met Star Wars waagt de The Last Jedi-filmmaker zich met Knives Out aan een eigen interpretatie van Agatha Christie. Wij voelden hem aan de tand over zijn nieuwste brok entertainment. “Wat me heel interessant leek bij deze film was om een whodunit te nemen en het te combineren met 2019.”

Star Wars: The Last Jedi was een hele opgave voor Rian Johnson. Ook al heeft de filmmaker met hart en ziel aan het project gewerkt, een time-out van all things Star Wars was geen overbodige luxe. Zeker na alle discussies over het feit of The Last Jedi nu al dan niet een geslaagde toevoeging is aan de populaire franchise en de talrijke online aanvallen van kleinzerige fans, kon Johnson het wel gebruiken om zijn zinnen op iets anders te zetten.

Dus was het tijd om eindelijk werk te maken van een project waar de Amerikaan al tien jaar van droomde: een eigen whodunit schrijven en regisseren. Knives Out, een verhaal over de mysterieuze dood van een befaamde misdaadschrijver en een excentrieke detective die de familie en het personeel van het slachtoffer onder de loep neemt. Voor de prent nam Johnson een immense sterrencast onder de arm, met Daniel Craig, Chris Evans, Ana de Armas, Toni Colette, Michael Shannon en Jamie Lee Curtis als de grootste namen. Het resultaat is de plezierigste brok herfstentertainment van het jaar. Een film die even leuk was om te maken als dat hij is om te kijken.

Hoe is het idee om een whodunit-film te maken precies gegroeid?

Rian Johnson: “Het hele project is zonder twijfel begonnen met mijn liefde voor Agatha Christie. Ik heb haar boeken gelezen toen ik opgroeide. Ik heb ook de films die op haar werk gebaseerd zijn gezien als kind. Vooral de films waarin Peter Ustinov Poirot speelt. Die films waren constant op tv en hadden steeds een sterrencast, waren glamoureus, waren op een leuke manier zelfbewust zonder ooit slechte mysteries te zijn. Met Knives Out probeerde ik iets gelijkaardig te bereiken.”

“Voor de opbouw van het verhaal en het mysterie had ik het basisidee ongeveer tien jaar geleden. Het begon met Alfred Hitchcocks idee dat de zwakte van een whodunnit in de tweede akte zit, waarin alle clues worden verzameld in afwachting van de grote onthulling. Het kwam uiteindelijk neer op: hoe krijg ik de identiteit van een Hitchcock-film in een whodunnit zonder het plezier van een whodunnit te verliezen. Dat leidde me naar hoe de film uiteindelijk werd opgebouwd.”

Het verhaal van Knives Out opbouwen lijkt me een complexe bedoening. Hoe heb je dat precies aangepakt?

“Ik schrijf zeer structureel. Ik begin steeds met het overkoepelende verhaal. Ik moet de vorm van de plot weten voor ik begin te schrijven. Plannen en beslissen waar wat gaat gebeuren verlangt veel werk, maar dat was niet het moeilijkste. Het moeilijkste was verzekeren dat ik de personages niet uit het oog verloor en dat het einde meer inhoudt dan enkel de onthulling van de waarheid. Ik jaagde het gevoel na dat je ook hebt bij Hitchcocks The 39 Steps of The Wrong Man. En dat krijg je via een hoofdpersonage waar je om geeft en waar je een emotionele band mee hebt.”

Waren er nog uitdagingen tijdens het schrijfproces?

“Het was ook een opgave om ervoor te zorgen dat elk personage voldoende aan bod komt in het verhaal. En dat er een emotionele rode draad was die voor voldoening zorgt op het einde. Ik wilde niet enkel een intellectuele pay-off.”

Knives Out bevat een stevige dosis humor. Hoe belangrijk was dat voor jou?

“Wel, de films met Ustinov hadden een goed gevoel voor humor. Ik vind Poirot een zeer komisch personage. Maar uiteindelijk probeer ik met mijn gevoel voor humor te vatten wat ik entertainend vind aan het genre. Christie-adaptaties voelen niet juist aan als ze te serieus willen zijn. Ze moeten iets zelfbewust hebben, zodat het entertainend wordt. In de boeken van Christie zat steeds een cheeky zelfbewustzijn. Wat ik uiteindelijk probeer te doen is de kern van Christie’s werk terug tot leven te brengen door het publiek steeds te verrassen en ze op het verkeerde been te zetten.”

Vind je het moeilijk om humor in een verhaal te verwerken? Hoe pak je dat precies aan?

“Je begint bij het bouwen van het verhaal, de emotie en wat de aandacht van het publiek zal vasthouden. Het is niet dat je daarbovenop nog grappen gooit. Je hoopt dat er humor zit ingebouwd in de situaties die je creëert. Dat is ook mijn favoriete vorm van humor: wanneer personages zich in situaties bevinden die van nature grappig zijn. Meestal betekent dat dat je het leven van de personages zeer moeilijk moet maken. Zoals de beperking van Martha in de film, bijvoorbeeld. Dat is grappig, want het is het ergste dat je je kan indenken in de situatie waarin ze zich bevindt.”

Wanneer weet je dat iets grappig is?

“Wanneer het mij aan het lachen brengt. Dat is het enige antwoord.” (Lacht)

Een van de grappigste elementen van de film is het accent van Daniel craigs detective Benoit Blanc. Wat was zijn reactie toen je daarmee afkwam?

“Hij vond het geweldig en heeft er immens veel plezier aan beleefd. Het stond in het scenario. We werkten samen om te achterhalen uit welke regio het accent kwam en hoe het moest klinken. Er zijn namelijk vele types Southern accents. Ik wilde iets dat het oor van de kijker streelde. Natuurlijk is Craig geweldig als James Bond, maar ik denk dat hij er veel plezier uit haalde om eens iets volledig anders te doen.”

Was er ruimte voor improvisatie voor de acteurs?

“Zeker, maar omdat het verhaal een puzzel is ook niet te veel. Ik en Craig bekeken steeds het scenario op zoek naar wat we konden veranderen of weglaten. Maar hij is een zeer professioneel acteur en kwam dus steeds zeer voorbereid naar de set. De meeste improvisatiemomenten zitten in de scènes waarin de familieleden met elkaar ruzie maken. Daar was ruimte voor de acteurs om beledigingen naar elkaars hoofd te gooien. Heel leuk.”

Knives Out bevat een indrukwekkende cast. Hoe heb je al die bekende koppen precies bij elkaar gekregen?

“Het was steeds mijn bedoeling om een grote sterrencast te hebben voor deze film. De whodunnits die ik als kind zag, hadden dat ook. Craig was de eerste die tekende. Hij had heel veel zin om zich te vermaken met de rol. Eens we hem hadden, hadden we het voordeel dat heel wat acteurs met hem wilden samenwerken. Dus dat trok wel wat grote namen aan. Maar het was ook een voordeel dat hij maar in een specifieke periode vrij was. We moesten het project dus zeer snel op poten zetten. Dat hielp ons om de andere acteurs vast te krijgen.”

De film heeft ook een zeer moderne insteek. Vertel daar eens iets over.

“Wat me heel interessant leek bij deze film was om een whodunit te nemen en het te combineren met 2019. Alle dingen die modern voelen aan de film refereren ook terug aan Christie. Ook zij was zich zeer bewust van de tijdsperiode waarin ze leefde en verwerkte dat in haar boeken. Ik wilde dus personages creëren die zeer eigen zijn aan onze tijd. Zo heb je onder andere een Instagram-influencer en een social media troll.”

Met Knives Out heb je nu de whodunit onder handen genomen. Zijn er nog genres die je interesse hebben?

“Ik wil nog veel dingen doen. Net nog met mijn neef gepraat over dat ik ooit graag een musical wil maken. Het enige gene dat ik waarschijnlijk niet zal doen is horror. Ik denk niet dat ik daar het talent voor heb. Maar misschien is dat een reden waarom ik het net wel moet doen.”

Was dit leuker dan een Star Wars-film maken?

“Natuurlijk niet. Een Star Wars-film maken was de beste ervaring van mijn leven. Heel die ervaring was gewoonweg geweldig. Dit was leuk op een andere manier. Ik neem aan dat je in Knives Out wel merkt hoeveel plezier we hebben gehad. En er was iets aangenaam aan gewoon naar een uithoek van Massachusetts gaan met een bende geweldige acteurs om een kleine whodunnit te maken. En ook hoe snel we het hebben gedaan voelde goed aan.”

Is het moeilijk om een balans te vinden tussen giga-projecten als Star Wars en meer persoonlijkere projecten als Knives Out?

“Het zijn allemaal persoonlijke projecten. Ik zou geen groot project doen moest het geen persoonlijke insteek hebben. Dan zou het ook geen goede film worden, denk ik. En ja, ik werk nog steeds aan een nieuwe Star Wars-trilogie. Lucasfilm probeert uit te zoeken wat het precies moet worden. De gesprekken zijn gaande.”

Laatste vraag: je zou perfect een sequel kunnen maken op Knives Out. Sta je daar voor open?

“Als mensen naar deze film gaan kijken, dan wil ik binnen enkele jaren gerust nog eens met Craig samenwerken voor een nieuw mysterie. Er is zoveel dat je nog kan doen. Andere cast, andere setting, ander verhaal, noem maar op.”

Klinkt top. Laat die sequel maar komen dan!