http://wordpress.cinemapp.com/wp-content/uploads/2019/06/rocketman-e1559481942122.jpg

Rocketman: flamboyant maar menselijk

Weeral een film over een iconische zanger en muzikant die zich tijdens zijn carrière verloor in drank en drugs? Je moet al creatief uit de hoek komen om niet in herhaling te vallen. Gelukkig vindt regisseur Dexter Fletcher genoeg speelse manieren en boeiende insteken om van zijn Elton John-biopic Rocketman geen Bohemian Rhapsody-achtig treinwrak te maken.

Er zijn drie elementen die ervoor zorgen dat dit biografische drama op zijn benen blijft staan. Eerst en vooral vinden Fletcher en scenarist Lee Hall een invalshoek die het verloop van de film mooi inkadert. Het duo ziet in Elton John namelijk niet alleen een flamboyante rockartiest, maar ook een kwetsbare jongen die tijdens zijn carrière constant zocht naar genegenheid en erkenning. De afwezigheid van die genegenheid drijft het muzikale pad en het leven van het pioanogenie in Rocketman. Het geeft de film een menselijke, oprechte smoel. Het muzikale drama gaat de fouten die John heeft gemaakt niet uit de weg, de homoseksualiteit van de man is geen voetnoot en de mens heeft voorrang op de legende.

Maar dit zou geen film over Elton John zijn moest de prent ook niet af en toe excentriek uit de hoek komen. Fletcher kiest er daarom voor om Rocketman soms in een volbloed musical te transformeren via aanstekelijke dansnummers die op speelse wijze bepaalde hoofdstukken uit het leven van de hoofdfiguur uit de doeken doen. De choreografieën houden zich nooit aan een vastomlijnde stijl. Schrik dus niet als je zowel aan het werk van Robert Wise (West Side Story), Jacques Demy (Les demoiselles de Rochefort) en Bob Fosse (All That Jazz) moet denken.

Het derde element dat we konden pruimen is de acteerprestatie van Kingsman-ster Taron Egerton. De jonge Brit leeft zich uit als de Raketman. Hij heeft de maniertjes van de artiest onder de knie, hij laat zijn innerlijk podiumbeest naar buiten tijdens de concertscènes en hij goochelt ook moeiteloos met emoties wanneer nodig. Je zou hem bijna een knuffel willen geven tijdens de film.

Naast die drie doorslaggevende kwaliteiten is Rocketman op zich niet echt verrassend. Je kent het liedje ondertussen wel dat dit soort film zingt. De afgelikte verpakking hebben we ook al eerder gezien. En het muzikale drama neemt mogelijk wat teveel verhaalelementen in zijn vizier, waardoor niet alles even grondig wordt uitgewerkt. Maar als we dan toch de vergelijking moeten maken met Bohemian Rahpsody (die mee geregisseerd werd door Fletcher), dan is deze film veel volwassener, creatiever en beheerster aangepakt. Rocketman is geen verfilming van een Wikipediapagina, maar een film die oprecht op zoek gaat naar wie die jongen uit de Londense wijk Pinner precies is.