http://wordpress.cinemapp.com/wp-content/uploads/2019/07/the-mule-e1562610124978.jpg

The Mule: oud maar niet versleten

Tijd voor een schaamtevolle bekentenis: ik heb amper iets van Clint Eastwood gezien. Net als elke nerdy knaap die geboren is in de 1980s, hoorde ik de naam ‘Clint Eastwood’ de eerste keer in Back to the Future Part III (1990). Een snelle blik op zijn filmografie leert me dat ik ooit een halve Kelly’s Heroes (1970) zag, een stuk van Escape from Alcatraz (1979) meepikte op TV (als 10-jarige mocht ik maar opblijven tot het eerste pauzeblok), heb genoten van zijn cameo in Casper (1995), en Unforgiven (1992) vooralsnog op mijn stapel ‘onbekeken HD DVDs’ ligt. The Mule (2018) is dus de allereerste Clint Eastwood-film die ik van begin tot einde heb bekeken.

In The Mule, gebaseerd op het artikel The Sinaloa Cartel’s 90-year-old drug mule uit het New York Times-magazine, speelt Eastwood ene Earl Stone. Enthousiaste bloemist en populaire knul in de gemeentewerking, maar afwezige echtgenoot, vader en grootvader. Wanneer zijn florabedrijfje overkop gaat en hij de eindjes niet meer aan elkaar kan knopen, gaat hij akkoord met een eenmalige, goedbetaalde opdracht als mule ofte drugskoerier. Helaas blijft het niet bij deze ene keer…

Hoewel Eastwood na Gran Torino (2006) had beslist om nooit meer zichzelf te regisseren, breekt hij hier vrolijk zijn belofte. Het is niet evident om als 88-jarige nog een dominerende hoofdrol te spelen (het personage Earl Stone zit in 90% van alle scènes), maar Eastwood doet het met spreekwoordelijk gemak lijken op a walk in the park. Gezegend met goede genen (zijn mama werd 96) lijkt hij nauwelijks verouderd sinds zijn heyday. Hij lijkt wat moeilijker en fragieler te wandelen, maar dat kan evengoed acting zijn. Eastwood speelt afwisselend ingetogen, snedig, humoristisch, knorrig en emotioneel, maar gaat er nooit over.

Zijn supporting cast is minstens even goed op dreef: Bradley Cooper en Michael Peña overtuigen als DEA-agenten, Laurence Fishburne speelt een doorslagje van zijn Perry White-personage uit het DC-universum, Andy Garcia flirt met het cliché van drugsbaron, en de grandioze Dianne Wiest (tweevoudig Oscarwinnares, maar vooral de mama uit The Lost Boys (1987)) bewijst dat ze het adjectief ‘grandioos’ verdient.

Cinemapp mocht van Warner Bros de 4K Ultra HD Blu-ray onder de loep nemen. De beeldkwaliteit is een digitale upgrade van de 2K-master en dus geen native 4K, maar een kniesoor die daarop let. Zwart en contrasten zijn uitstekend. Het Engelse 5.1 DTS-HD Master Audio-geluidsspoor is meer dan voldoende voor wat in essentie een praatfilm is. Ook Franse, Duitse, Italiaanse, Spaanse, Poolse, Russische en Tsjechische dubs zijn beschikbaar voor wie zijn Eastwood graag in een andere taal hoort (hopelijk letterlijk niemand). Extra’s zijn beperkt: een korte doch interessante making of genaamd Nobody Runs Forever, en een videoclip van Toby Keith bij zijn nummer Don’t Let the Old Man in.

The Mule is geen grootse cinema. Het is een oerdegelijk gemaakt, klassiek opgebouwd drama dat met een minder iconische hoofdrolspeler allicht op heel wat minder aandacht en bioscoopsucces had kunnen rekenen. Als dit de allerlaatste Eastwood-acteerklus blijkt, is het een erg passend eindstation. Maar legendarische cowboys sterven nooit, en dat is een hele geruststelling.