http://wordpress.cinemapp.com/wp-content/uploads/2019/09/parasite.jpg

Toronto Blog 1: van parasieten tot vurige meisjes

Onze eerste filmdag op het Toronto International Film Festival is achter de rug. De missie op deze eerste dag? Toptitels die reeds op andere filmfestivals de revue passeerden inhalen. Gevolg: een bad aan straffe cinema.

A Hidden Life

Ons verblijf in Toronto trapten we af met een drie uur durende kanjer van Hollywoodfilosoof Terrence Malick. Met A Hidden Life gaat hij niet meer op zoek naar het cinema-equivalent van water, maar kiest hij eindelijk nog eens voor een samenhangend verhaal via de waargebeurde geschiedenis van de Oostenrijkse Franz Jägerstätter, die tijdens de Tweede Wereldoorlog weigerde om zich aan te sluiten bij de Nazi’s. Malicks nieuwste is een opvallend pakkend drama dat dienst doet als een Jezus-metafoor voor onze tijd en mediteert over onze verantwoordelijkheden in duistere, politieke dagen. De film vervalt soms wel in naïviteit en platitudes, maar Malick heeft een doel en boodschap, en levert op die manier zijn beste film sinds The Tree of Life af.

Parasite

Een film die vanaf 11 september ook in de Belgische zalen speelt. En geloof ons als we zeggen dat je deze op het witte doek moet bekijken met een zo groot mogelijk publiek. Wat een ervaring! De Gouden Palm-winnaar van Zuid-Koreaan Bong Joon-ho is een doos vol heerlijke verrassingen. Een perfecte machine die gemaakt is om de aandacht van de kijker nooit los te laten. Een meesterlijke komedie met duistere thrillerelementen die zich in allerlei bochten wringt en getuigt van indrukwekkend meesterschap achter de camera. De meest geslaagde crowdpleaser van 2019.

The Truth

Na het winnen van de Gouden Palm trok de Japanse superhumanist Hirokazu Kore-eda naar Frankrijk om een film te maken met Catherine Deneuve, Ethan Hawke en Juliette Binoche. Dat levert niet onmiddellijk een grote film op, maar wel een verrassend grappige Franse prent over een moeder en dochter die oude koeien uit de sloot halen. Vooral Deneuve steelt hier de show als een actrice op leeftijd die bang is dat ze niets meer waard is als ouder acteericoon. De Française mag heerlijk giftig uit de hoek komen en creëert enkele ludieke filmmomenten met de andere castleden. The Truth voelt aan als een Olivier Assayas-film, maar dan met toevoeging van een funny bone.

Synonyms

De prent die dit jaar de Gouden Beer in Berlijn veroverde. Als kijker volg je een jonge Israëlische migrant die zijn weg probeert de vinden in het hedendaagse Parijs. Synonyms is een eigenzinnig beestje dat voor een groot deel de mosterd haalt bij de stijl van de Franse Nouvelle Vague, met Jean-Luc Godard als grootste voorbeeld. Humor, maatschappelijke topics en absurde gebeurtenissen wisselen elkaar gezwind af, wat vaak een frustrerende tot verwarrende filmervaring in de hand werkt. Zeker wel een staaltje intrigerende cinema, maar onder onze huid is het verhaal van Yoav niet gekropen.

Portrait de la jeune fille en feu

De jongste telg van de Franse Celine Sciamma veroorzaakte een vloedgolf aan uitbundige reacties in Cannes dit jaar. En nu weten we eindelijk waarom. Met deze film zien we Sciamma haar kunnen als filmmaker helemaal tot ontplooiing komen in een beheerst en ingetogen portret van een korsetromance tussen een vrouwelijke kunstenaar en haar subject tijdens de 18e eeuw. Zien hoe Noémie Merlant en Adèle Haenel naar elkaar toegroeien werkt hypnotiserend. De film maakt je eerst het hof om je uiteindelijk zachtjes te verstikken via het noodlottige relaas van twee geliefden. Zet deze maar in het rijtje van de grote filmromances want de prent verdient het!

Wil je de Toronto-avonturen van onze man @TheJimeister in het oog houden vanaf 5 september? Volg dan zeker onze stories op Instagram en de blogberichten die hij op deze website uit zijn pen zal proberen persen.