http://wordpress.cinemapp.com/wp-content/uploads/2019/11/zombieland.jpg

Zombieland: Double Tap – Breinloos vertier

Tien jaar was het wachten op een vervolg op Zombieland (2009), de post-apocalyptische zom-kom die moeiteloos een plaatsje in de cult-registers verdiende, onder meer door een zombieversie van Bill Murray te laten opdraven. 

Maar in een decennium verandert er wat. Voor de cast, die Oscarnominaties en/of -beeldjes in de wacht sleepte. Maar ook voor de makers. Voor regisseur Ruben Fleisher betekende Zombieland zijn grote doorbraak; vandaag heeft hij onder meer Gangster Squad (2013) en Venom (2018) op zijn palmares staan. Schrijvers Rhett Reese en Paul Wernick schreven dan weer de sarcastische superheld Deadpool naar het grote scherm. En ook het genre onderging veranderingen: de media verslonden zombies als een ware lust, met onder andere de The Walking Dead-franchise, World War Z, Pride, Prejudice + Zombies en vele andere pareltjes en gedrochten. De zombies vlogen ons om de oren. Al zijn ze niet altijd even realistisch, zoals de immer neurotische Columbus (Jesse Eisenberg) lacherig opmerkt in Zombieland: Double Tap.

In deze sequel volgen we onze geliefde Z-familie – Columbus, Tallahassee (Woody Harrelson), Wichita (Emma Stone) en Little Rock (Abigail Breslin) – tien jaar na hun eerste onvergetelijke ontmoeting. Het constante vluchten beu, nemen ze hun intrek in het Witte Huis. Ondanks hun hechte en tegelijk ietwat dysfunctionele band, wringt het bij de 22-jarige Little Rock om het nest te verlaten, met alle gevolgen van dien. Fasten your seatbelts. It’s gonna be a bumpy ride!

Ik geef toe: kippenvel tijdens de openingsscène van Zombieland: Double Tap wanneer onze favoriete zombie crusaders routineus en hevig bewapend de strijd aangaan met een horde vleeseters, begeleid door Metallica’s “Master of Puppets”. Voeg hierbij de voice-over van hoofdpersonage Columbus, die het publiek wederom welkom heet in Z-land, en je voelt het kriebelen: they are back! En dat is meteen ook de kracht van Double Tap: dit is een film voor de fans; een reünie-verhaal met een kloppend hart, een stevige dosis over-the-top actiescènes, liters fake bloed, in het rondvliegende ingewanden, z-kills of the year en zombies in alle vormen en maten.

Gelukkig krijgen onze vrienden hulp vanuit onverwachte hoeken. Dat in de vorm van het ‘domme blondje bij uitstek’ Madison (Zoey Deutch) – die de apocalyps overleefde door zich te verstoppen in een koelcel in een winkelcentrum -, de pacifistische Berkeley (Avan Jogia) – de zweverige hippie met de gitaar -, en de stoere Elvis-fan Nevada (Rosario Dawson). Wat volgt is een tijdmachine van een film, een nostalgische roadtrip die ons met veel plezier meeneemt naar Graceland en Babylon.

Dus… is it time to nut up or shut up? In mijn geval, en ik geloof dat van vele Z-fans, was het reikhalzend uitkijken naar een vervolg op de originele Zombieland. Maar voldoet deze sequel ook aan alle andere verwachtingen? Het plot is niet bijster origineel en de nieuwe karakters jammer genoeg uiterst stereotiep. Verder blijven vooral de vrouwelijke personages pijnlijk hangen in 2009: what you see is what you get zonder verdere karakterontwikkeling, en vooral Madison dient meermaals als bron voor een zoveelste punchline.

Maar het veelal oppervlakkige verhaal maakt wel de weg vrij om gewoon te genieten. En genieten is het, 99 minuten lang. Dat vooral dankzij de vermakelijke prestatie van Woody Harrelson, die met veel goesting opnieuw in de huid kruipt van Tallahassee. Want vergis je niet: hoewel Zombieland het verhaal vertelde van Columbus, draait Double Tap om de vuilgebekte hillbilly-met-peperkoeken-hart. Dus geachte Z-fans, haast jullie naar de zalen! En blijf vooral nog even zitten (en genieten) na de end credits.