http://wordpress.cinemapp.com/wp-content/uploads/2019/09/pennywise.jpeg

It: Chapter 2 – clown valt in herhaling

Er zweven weer rode ballonnen op het witte doek. In 2017 betekende dat de aankondiging van een huiveringwekkend 80’s-jeugdavontuur waarin een bloeddorstige clown het gemunt heeft op sappige kinderzieltjes. In 2019 kondigen die ballonnen helaas een ongeïnspireerde herhalingsoefening aan die je bijna drie uur lang om de oren slaat met eentonige blockbustergegriezel.

It: Chapter 2 maakt een tijdsprong van 27 jaar. Derry wordt opnieuw opgeschrikt door enkele gruwelijke moorden. Het motiveert The Losers’ Club, waarvan de leden nu allemaal volwassen zijn en een eigen leven hebben opgebouwd, om terug samen te komen zodat ze eindelijk de gruwelclown Pennywise kunnen verslaan. Maar daarvoor moeten ze opnieuw hun grootste angsten onder ogen komen.

Je denkt waarschijnlijk: “Een uitgelezen kans om het trauma dat de hoofdpersonages in de vorige film hebben beleefd uit te diepen!” Jammer maar helaas. Chapter 2 laat wel duidelijk merken dat het avontuur van Beverly en co. zijn (letterlijke) littekens heeft nagelaten. Maar diep graven naar de psychologische gevolgen van hun vorige horrorbelevenissen doen regisseur Andy Muschietti en scenarist Gary Dauberman nooit.

Wat ze wel doen is kijken naar wat de vorige film een groot succes maakte en die ingrediënten braaf terug naar voor schuiven. Welke ingredienten? De kinderen, Pennywise en opzichtige set pieces die mikken op easy scares. Die elementen worden bijna drie uur lang door je strot geramd. Het gevolg is een zeer repetitieve film die zijn eigen griezelkwaliteiten ondermijnt. Na de zoveelste scène waarin Pennywise iemand opjaagt, is de horrorfactor ver te zoeken. Veel van die scènes, buiten enkele semi-geslaagde individuele momenten, voelen vaak ook gelijkaardig aan qua opbouw en mise-en-scène. Het akeligste aan Chapter 2 is daarom niet de geflipte clown, maar wel de holle eentonigheid van de vertelstijl.

We stellen onszelf ook de vraag of bepaalde elementen uit het boek niet achterwege konden blijven. Sommige plot points zijn achterhaald, verouderd of gewoonweg bevreemdend. De relatie van Beverly met haar echtgenoot is maar één van de voorbeelden. Drempels die een vloeiend verhaalverloop stevig in de weg staan. Met zijn immense speelduur maakt Chapter 2 veel te veel onnodige bochten.

Is de volwassen cast dan een meerwaarde? Laat ons zeggen dat Bill Hader de show steelt als de volwassen versie van Richie Tozer. De rest van de cast (oa. James McAvoy en Jessca Chastain) doet zijn werk, maar springt helaas niet uit de band. De chemie tussen de nieuwe Losers is ook minder entertainend als die tussen de jonge cast uit de vorige film. De kinderen krijgen we in deze sequel wel terug te zien in enkele flashback-scènes, maar de meubelen redden doen ze deze keer niet.

Chapter 2 is een uiterst geforceerde poging om het succes van zijn voorganger te herhalen. Een mislukte poging. De vorige film ervaarde als een passieproject van mensen die voeling hadden met het boek. Chapter 2 kijkt eerder weg als een verplicht nummer dat gericht is op goede box office-cijfers. Dus weeral een sequel die in een klassieke Hollywoodval trapt.