http://wordpress.cinemapp.com/wp-content/uploads/2018/12/aquaman.jpg

Recensie Aquaman

Waar ik bij het Marvel Cinematic Universe nog de moeite doe om de films in de juiste volgorde te zien, is dat bij het DC Extended Universe veel minder. Daar zijn een aantal redenen voor – je mag vinden van Marvel wat je wilt, maar ze zijn er wel in geslaagd om een echt universum te bouwen – maar de voornaamste is dat de kwaliteit van de DC films simpelweg minder is. De laatste tijd was er licht aan de horizon met Wonder Woman en vanaf 17 april is Aquaman beschikbaar op dvd en Blu-ray.

Misschien wel één van de meer suffe superhelden, maar in handen van James Wan (die ondertussen van horrorfilms zoals Saw, Insidious en The Conjuring is gemigreerd naar volwaardige actiefilms zoals Fast and the Furious 7) ging dit wel eens iets kunnen worden. En zowaar: Aquaman mag zeker en vast gezien worden. Hoewel de film zich bijna gedurende heel de speelduur onder water afspeelt, is het één groot CGI spektakel en dat toont toch gewoon indrukwekkend in de cinema. Zeker ook omdat Wan een visueel aantrekkelijke wereld maakt en af en toe het onderste uit de kan haalt. De onderwaterscène met de lightflare zou je bijna zo kunnen inkaderen en aan de muur hangen.

Toch ontsnapt ook Aquaman niet aan de formule die ondertussen eigen is aan de superheldenfilm. Met mondjesmaat wordt er wat meer van de origine van Arthur Curry uitgelegd en maakt hij een (kleine) identiteitscrisis door. De film concentreert zich vooral op twee strijden: de strijd tussen land en zee & de strijd tussen Arthur en Orm. Zo’n strijd om de troon hebben we al eerder en beter gezien, maar ook hier haalt Wan alles uit de kast om daar op visueel vlak toch nog wat vernieuwing te brengen. Na een tijd ben je echter compleet murw geslagen en gelukkig zijn er dan nog zo’n kleine momenten zoals de relatie tussen Arthur en zijn vader, die net dat beetje meer emotie brengen.

Wan gaat in het laatste halfuur à drie kwartier compleet los en met Jason Momoa heb je wel een uitstekende lead voor dit soort rollen. Hij was al indrukwekkend als Ronon Dex in Stargate Atlantis, het lukte hem om Arnold Schwarzenegger te doen vergeten in de reboot van Conan en ook als Arthur Curry overtuigt hij over de gehele lijn. Het is ook een goede keuze om hem enkel en alleen de komische inbreng te laten doen. Hij maakt van Arthur een redelijk sarcastisch iemand en zodoende heb je toch eens af en toe een rustpuntje in de actie. Het is echter niet enkel en alleen de grote-Jason-Momoa-show, want met Amber Heard heb je een degelijke love interest.

Ook zo’n Willem Dafoe kan nooit veel verkeerd doen en hetzelfde mag gezegd worden over Nicole Kidman die een sterke Queen Atlanna neerzet. Verder ben ik ook nog aangenaam verrast door Dolph Lundgren trouwens die misschien wel één van zijn beste rollen van de laatste jaren heeft als King Nereus. Veel CGI figuren dus die ook een stem moeten krijgen en ook daar is niet beknibbeld op de grote namen. Julie Andrews maakt haar debuut in een superheldenfilm als Karathen en ook John Rhys-Davies en Djimon Hounsou doen het goed als stemmen van respectievelijk Brine King en King Ricou.

Formulewerk maar wel vermakelijk formulewerk. James Wan weet voldoende met de film te doen om hier toch wat zijn eigen kindje van te maken en dat resulteert in degelijke actie met een aantal leuke visuele toetsen. Tel daar dan nog eens een uitstekende Jason Momoa bij en een aantal goed ingevulde bijrollen en je hebt een vermakelijke blockbuster. Hopelijk het begin van de wederopstanding van het DC Extended Universe.