http://wordpress.cinemapp.com/wp-content/uploads/2019/04/endgame2-1.jpg

Avengers: Endgame – Megalomaan fanfestijn

Kan het nog spectaculairder dan Avengers: Infinity War? Blijkbaar wel. Met hun 22e filmproductie breit Marvel Studios een waanzinnig ambitieus einde aan de zogenaamde Infinity Saga. Avengers: Endgame is een megalomane blockbuster die het midden vindt tussen een heistfilm en een schilderij van Pieter Breugel de Oude.

En daarmee hebben we voor sommigen misschien al te veel weggegeven. Om een lynchpartij te vermijden zullen we de beschrijving van het verhaal zo kort mogelijk houden. Je kan waarschijnlijk al raden dat de overgebleven helden proberen om te gaan met de desastreuze gevolgen van Thanos zijn vingerknip. Maar Captain America en co. rusten niet op hun lauweren en proberen toch een manier te vinden om het tij te keren.

Endgame is voornamelijk het toonbeeld van hoe de bekendste gezichten uit het Marvel Cinematic Universe (MCU) de afgelopen tien jaar onder onze huid zijn gekropen en hoe de chemie tussen Chris Hemsworth, Robert Downey Jr., Chris Evans, Mark Ruffalo, Scarlett Johansson en Jeremy Renner het belangrijkste ingrediënt van deze superheldenonderonsjes is geworden. Met de manier waarop ze hun personages belichamen, met elkaar omgaan, zichtbaar plezier beleven en zich thuis voelen in komische situaties, weten ze je onmiddellijk terug op sleeptouw te nemen. Hun verschijning op het scherm gaat gepaard met een aangename familiariteit en de zekerheid dat deze acteurs hun personages grondig kennen. Je moet er niet meer aan twijfelen of je met hen zal meeleven. Na tien jaar is hun avontuur ook jouw avontuur geworden. Reken daar nog een meute andere Marvel-gezichten bij – vooral Paul Rudd steelt vaak de show – en je hebt een acteursmix die je niet vaak tegenkomt in de commerciële cinema van Hollywood.

De vraag blijft natuurlijk: slagen Anthony en Joe Russo en het scenaristenduo Christopher Markus en Stephen McFeely er ook deze keer in om een hele meute Marvelfiguren samen in een film te steken? Het antwoord is: ja. Sterker nog: de superheldencocktail voelt zelfs nog geslaagder aan dan in Infinity War. Dat komt voornamelijk doordat ze voor een iets doelgerichter scenario kiezen. Terwijl de meeste personages in de vorige Avengers-prent hun eigen doeleinden hadden, scharen ze zich nu resoluut samen achter een missie. Onder de motorkap is Endgame grotendeels een (wo)men-on-a-mission-vehikel, waardoor de film gestroomlijnder dan Infinity War aanvoelt. Al durft dat specifieke genrejasje soms wat te wankelen door de complexe scifi-insteek, die af en toe voor verwarring zorgt.

Met een speelduur van drie uur is er voldoende tijd om het verhaal uit de doeken te doen. Ook al heeft Endgame net als veel andere Marvelfilms de neiging om met een slordige en nogal bruuske aftrap – de akelige openingsscène niet meegerekend – te beginnen, toch heeft de kaskraker geen haast om de eindmeet te bereiken. Er is bijvoorbeeld ruimte voor intieme momenten, lollige stukjes en een blik op de wereld na Thanos. Niet dat de prent traag aanvoelt. Er zijn weinig dipjes. Een slopende zit wordt het dus nooit.

Wel opvallend: van alle Marvelfilms is Endgame het meest gericht op de fans en de bioscoopgangers die al die jaren de belevenissen van Iron Man, Thor, Hulk en co. volgen. Voor buitenstaanders kan de film daardoor nogal ontoegankelijk aanvoelen. De niet ingewijden zullen zich wel amuseren dankzij de dosis humor en actie, maar zullen vaak ook fronsen bij alle knipogen naar de vorige 21 films. Wie vertrouwd is met de MCU-geschiedenis zal zich rot amuseren. Wie dat niet is, zal soms ongemakkelijk in zijn bioscoopzitje schuifelen.

Maar als fan wordt je dus op je wenken bediend. De Russo’s willen niet enkel een groots spektakel afleveren, maar ook een uit de kluiten gewassen dankbetuiging aan iedereen die trouw aan de franchise is gebleven. Dat doen ze door momenten op je af te vuren die je niet snel zal vergeten en die je innerlijke Marvelfan doen gillen als een achtjarig kind dat net een My Little Pony-speelset heeft gekregen. Een van die momenten deed ondergetekende zelfs even denken aan de schilderwerken van Pieter Breugel de Oude.

Daarnaast is er ook eindelijk plaats voor oprechte emoties en gebeurtenissen die blijvende gevolgen hebben. Zeldzaam voor een Marvelfilm. Niet alle pogingen om een emotionele reactie bij het publiek los te maken, overtuigen. Enkele dramatische keuzes komen nogal dwangmatig uit te hoek. Maar diegene die wel werken, grijpen oprecht aan.

In the end is dit een geslaagd einde van een hoofdstuk en het beste dat je kan halen uit het formulewerk dat Marvel al tien jaar aan de dag legt. Nu kunnen we hopen dat ze vanaf Phase 4 wat gedurfder uit de hoek komen met hun films. Valse hoop waarschijnlijk, want de formule werkt. Endgame gaat weer heel wat kassarecords breken, waardoor de filmafdeling van de stripgigant vastberaden de bioscoopzalen verder overspoelt met kleurrijke en luidruchtige superheldenavonturen. Ook al voelt Endgame misschien aan als een afscheid, we zijn er nog lang niet van af.

Poenpakkers, assemble!