https://wordpress.cinemapp.com/wp-content/uploads/2018/05/Phantom-Thread-Backdrop_1618224571-original-1-e1545488714384.jpg

#Cinewrapp2018: de 10 beste films van 2018 volgens Jimmy

Met Cinewrapp 2018 stellen we dé ultieme filmlijst van het afgelopen jaar samen. Hoe? Met de hulp van al onze lezers en gebruikers. Jij dus! En je kan er nog prachtige prijzen mee winnen ook! Terwijl je ondertussen naarstig door klikt naar deze actie (hierzo!), vroegen we de redactie van Cinemapp naar hun toplijst van het afgelopen jaar. Aan de beurt: Redacteur en Cineklapper Jimmy Van der Velde!

10. Charlie & Hannah gaan uit

Een verademing in een Vlaams filmlandschap dat zich de laatste jaren soms wat te serieus neemt. Bert Scholiers levert met deze zwart-witte filmregenboog een speelse prent af die bruist van enthousiasme, liefde voor de zevende kunst, creativiteit en jeugdigheid. Dit soort onverwachte pareltjes mag de Vlaamse cinema meer produceren.

 

9. The Shape of Water

Guillermo Del Toro is verliefd. Dolverliefd. Op de zevende kunst. En op de filmgenres die hem als filmmaker en cinefiel gevormd hebben. Dat hij een ongegeneerde filmromanticus is, steekt hij in de romantische monsterprent The Shape of Water dan ook niet onder stoelen of banken. De Oscarwinnende film is tot nu toe de puurste uiting van de kenmerken van de Mexicaan als filmauteur: een wonderlijke mix van cinefilie, humanisme, gezonde naïviteit, klassieke horror en een vleugje moderniteit. Dit is een film gemaakt met een immens hart en een immense toewijding, iets wat je niet kan negeren als toeschouwer.

 

8. Girl

Geen Oscarnominatie voor het langspeeldebuut van Lukas Dhont, maar toch is dit relaas van een tienermeisje dat haar identiteit wil vervolledigen de meest bejubelde en besproken Belgische film van het jaar. En terecht. De frivoliteit waarmee de film zijn hoofdpersonage en haar worstelingen belicht, zindert nog lang na. Girl is een breekbare film over een breekbaar individu in een breekbare situatie. Iets dat de film – ook al beweren sommige stemmen anders – nooit uitbuit.

 

7. Lazzaro Felice

Ik krijg soms kippenvel van hoe gemakkelijk sommigen moderne films vergelijken met films uit het klassieke Italiaans neorealisme. Wel, met Lazzaro Felice mag het, want het leek wel even alsof Ladri di biciclette-regisseur Vittorio De Sica uit zijn graf was geklommen om nog een laatste film te maken. Regisseur Alice Rohrwacher laat zich duidelijk inspireren door de overleden Italiaanse grootmeester via een verrukkelijke mix van sociaal realisme en magisch realisme. Resultaat: een film die onschuld en pure goedheid portretteert als een curiosum in een vaak hardvochtige wereld. Een weinig subtiele boodschap, maar helaas wel herkenbaar.

 

6. Mission: Impossible – Fallout

Tranen. Van. Geluk. Dat was mijn voornaamste reactie na het bekijken van de zesde aflevering in de Mission: Impossible-franchise. Fallout bleek namelijk niet het zoveelste Tom Cruise star vehicle te zijn, maar een uit de kluiten gewassen actie-epos dat met bloed, zweet en tranen in elkaar gebokst werd. Dit is Hollywoodcinema die volledig steunt op indrukwekkend vakmanschap en dat voel je in elke immense actiescène die deze film op je afvuurt. Cruise en regisseur Christopher McQuarrie willen entertainen en vertikken het om het makkelijke pad te kiezen. Wat levert dat op? De beste blockbuster van 2018!

 

5. Burning

Er gaat geen jaar voorbij zonder dat de Zuid-Koreanen op z’n minst een grote filmtopper afleveren. Dit jaar is dat Burning van Lee Chang-dong. De regisseur snijdt diep in de huidige staat van de Zuid-Koreaanse maatschappij en houdt daardoor een film over die via een ambigue vertelstijl slimme dingen te zeggen heeft over eenzaamheid, verwestering en klassenverschillen. Globalisering en modernisering hebben soms akelige gevolgen, gevolgen die Burning kritisch onder de loep neemt. Een mysterieuze thriller die dankzij de waanzinnig knappe regie nog lang aan je ribben blijft kleven.

 

4. Shoplifters

Een vleugje menselijkheid was in 2018 geen overbodige luxe. Gelukkig stond de Japanse superhumanist Hirokazu Kore-Eda klaar om een van de meest menselijke films van het jaar af te leveren. Het leverde hem de Gouden Palm op en mogelijk binnenkort ook een Oscarnominatie. Het relaas van een nogal aparte familie kruimeldieven die zich ontfermt over een verwaarloosd meisje is zowel hartverwarmend, tragisch als melancholisch. Een gevoelige ode aan familie, samenhorigheid en empathie met een cast die geduldig je hart inpalmt.

 

3. Cold War

Een romance die vijftien jaar beslaat in een film van nog geen 90 minuten pompen? Het lijkt een onmogelijke opdracht, maar toch slaagt Oscarwinnaar en Ida-regisseur Pawel Pawlikowski erin. Hij brengt ‘houden van’ en ‘verlangen naar’ tot hun essentie via fragmenten uit de levens van twee zielen die voor elkaar zijn voorbestemd. Die levens – die zich afspelen tijdens de Koude Oorlog in Europa – worden weergegeven in een nostalgisch zwart-witjasje dat je voorzichtig doet terugdenken aan de hoogdagen van de Oost-Europese cinema. Cold War illustreert uiteindelijk de kracht van een band tussen twee mensen zonder ooit zeemzoet uit de hoek te komen.

 

2. Roma

Roma is een genuanceerd portret van een lumineuze ziel die vrij snel je empathie wint. De manier waarop Alfonso Cuarón die ziel – een kindermeid in Mexico City tijdens de jaren 70 – op haast archeologische wijze uit zijn verleden heeft gegraven is ontzagwekkend. Het is niet de eerste film die dat doet, maar Roma bewijst nog maar eens hoe cinema een ideaal medium kan zijn om persoonlijke herinneringen en ervaringen om te vormen tot iets wondermooi. Een meesterstukje boordevol momenten en beelden die je nooit meer vergeet.

 

1. Phantom Thread

Moest er een wereldkampioenschap films maken georganiseerd worden, Paul Thomas Anderson zou vaak met de vingers in de neus winnen. Net als met meesterwerken als Boogie Nights, There Will Be Blood en The Master ontpopt hij zich met Phantom Thread tot een filmdirigent die tijdens zijn symfonie geen seconde een steek laat vallen. Met Phantom Thread transformeert hij een klassiek Brits drama over de band van een mode-ontwerper met zijn kersverse muze moeiteloos om tot een heerlijk giftige battle of the sexes die perfect weet wat een psychologisch slagveld een relatie tussen een man en vrouw soms is. Het scenario is doorspekt met heerlijk bitsige humor, de acteerprestaties van Daniel Day-Lewis en Vicky Krieps zijn bovennatuurlijk goed, het camerawerk van Anderson dompelt je helemaal onder in de afgesloten wereld van hoofdpersonage Reynolds Woodcock, de muziek van Johnny Greenwood zorgt voor epische romantiek met een sluw kantje en de kostuums wonnen terecht een Oscar. Phantom Thread behoort tot het soort cinema dat zo goed is dat het akelig wordt.

 

Ook zeker het bekijken waard: Jane, The Rider, The Death of Stalin, Lean on Pete, The Incredibles 2, Hereditary, The Guilty, BlacKkKlansman, Capharnaum, Spider-Man: Into the Spider-Verse, Wildlife, Widows, Beautiful Boy, First Man, A Quiet Place, Isle of Dogs, Lady Bird, God’s Own Country, Call Me By Your Name, The Florida Project, …