http://wordpress.cinemapp.com/wp-content/uploads/2019/04/HollywoodAanDeSchelde2.jpg

Hollywood aan de Schelde: meer dan enkel boerenfilms

Hollywood aan de Schelde is een documentaire met een hobbelig parcours. Regisseur Robbe De Hert begon al in de jaren ’80 met het afnemen van interviews met regisseurs en vanwege een aantal omstandigheden (zijn slechte gezondheid, financiële problemen, …) werd het afwerken van de documentaire over de Vlaamse film maar uitgesteld…

Met onder andere de steun van een crowdfunding campagne en een politieke schenking is het echter eindelijk zover! De Antwerpse cineast gebruikte al wel een stuk van het meer dan 200 uur verzameld materiaal al eens eerder voor een documentaire (Janssen & Janssens Draaien een Film uit 1990) maar ging met de nieuwe financiële injectie ook eens kijken bij een nieuwere generatie regisseurs. Zo komen onder andere Felix Van Groeningen en Patrice Toye aan bod, maar laat ons eerlijk zijn: het is vooral een genot om een aantal ondertussen overleden grootheden aan het woord te zien met sappige anekdotes.

Zo had Hugo Claus voor De Leeuw van Vlaanderen 15.000 figuranten in zijn hoofd en kreeg hij er uiteindelijk 3 en wat kreupele paarden. Claus overdrijft natuurlijk (en maakte met De Leeuw van Vlaanderen – in tegenstelling wat hij er zelf van vond – nog wel een toffe film trouwens) maar het zijn dit soort anekdotes en verhalen op de set die dit o zo interessant maakt. De Hert combineert veel interviews ook met fragmenten van de betreffende film en je krijgt meteen zin om een aantal van die titels te gaan opzoeken. Op de aftiteling staat trouwens een handig overzicht van welke films allemaal besproken worden.

Zou er dan nergens een belletje gaan rinkelen bij maatschappijen om terug meer van het Vlaamse werk in roulatie te brengen? Vandaag de dag moet je het vooral doen met de Vlaamse Filmcollectie van Het Laatste Nieuws en die vind je enkel maar tweedehands. Wie verder wat bekend is met het werk van De Hert weet dat hij en de filmcommissie niet altijd even goede vrienden zijn geweest. Ergens terecht als je hoort dat zijn scenario voor Daens 12x is afgewezen en dat eenmaal Stijn Coninckx aan het roer kwam er opeens geen problemen meer waren, maar het is knap dat hij deze documentaire niet gebruikt als een afrekening.

Iets wat hij wel doet in zijn 2 boeken (Het Drinkend Hert Bij Zonsondergang en Het Drinkend Hert in het Nauw) maar dat terzijde. De commissie komt natuurlijk niet unaniem positief in beeld, maar de kanttekeningen van onder andere Frank Van Passel (hoe er veel geld wordt gepompt in nieuw talent, maar dat de middelen verder niet meegroeien waardoor je op den duur met een groot aantal aan ‘geroutineerde’ regisseurs zit die hun 4e of 5e langspeelfilm niet gerealiseerd krijgen) zijn logisch en gestructureerd te noemen. Toch verdient Hollywood aan de Schelde geen volledige lofzang.

Het oude materiaal dat De Hert heeft afgenomen is fascinerend, maar de nieuwe generatie komt er een tikkeltje bekaaid vanaf. Zo wordt er een stuk van Robin Pront‘s D’Ardennen getoond, maar komt de regisseur verder niet aan bod. Ook Tom Barman en Any Way the Wind Blows wordt maar kort vermeld en het stukje rond Girl van Lukas Dhont voelt een beetje last-minute aangeplakt. Interessant zijn trouwens ook nog de extra’s op de DVD. Het zijn uitgebreidere versies van een aantal interviews (Jan Decleir, Claus, Van Passel en Albert Bert) maar opgeteld kom je nog eens aan een klein uurtje aan extra materiaal.

Zeker het stuk met Bert en de oprichting van de grote cinemacomplexen zoals we die vandaag de dag de kennen is de moeite waard. Beetje jammer alleen dat er aan dat materiaal verder weinig opsmuk is gedaan. Zo is Decleir nagenoeg onverstaanbaar op de set van (vermoedelijk Niet Schieten?) wegens veel randgeluiden en kun je de stem van de interviewster (Joke Sluydts die mee ingeschakeld is geweest om de documentaire tot een goed einde te brengen door een aantal knopen door te hakken waar De Hert niet in slaagde) moeilijk verstaan in het interview met Van Passel.

De geschiedenis van de Vlaamse film is lang en helemaal niet zo eenzijdig als iedereen doet uitschijnen. We hebben vroeger echt wel meer gedaan dan enkel en alleen die boerenfilms en met deze documentaire – en ook met Forgotten Scares trouwens, want horror is een thema wat De Hert volledig laat liggen – is daar eindelijk eenvoudig aanschouwbaar bewijs van.