http://wordpress.cinemapp.com/wp-content/uploads/2019/09/parasite.jpg

Parasite: Microscopisch meesterwerk

Zelden werkt een film van het overkoepelende verhaal tot in de kleinste details. Parasite, de nieuwste van de Zuid-Koreaanse meester Bong Joon-ho, doet dat wel en is een beest van een film dat zeker onder je huid zal kruipen.

Volgens Wikipedia is een parasiet een organisme of een virus dat zich ten koste van een ander organisme (de gastheer) in stand houdt en vermenigvuldigt. Die parasitaire verstandhouding manifesteert zich van bij het begin in Parasite. Wanneer Ki-woo de kans krijgt de zoon van de rijke Park-familie Engels te onderwijzen, loodst hij listig zijn hele gezin binnen in de luxueuze gezinsvilla. Er ontstaat een symbiotische relatie tussen beide families die zich zal uitstrekken tot in de diepste krochten van de menselijke ziel.

Niets is echter wat het lijkt. De film doet zich aanvankelijk voor als een stilistische home invasion thriller, waarin Bong Joon-ho vakkundig bijtende humor en snijdende  maatschappijkritiek verbergt. Gepast in een land waar de kloof tussen arm en rijk steeds vergroot en veertig procent van de jongeren werkloos is. De gegoede familie Park beleeft rustig hun luizenleven terwijl de familie Kim pizzadozen vouwt en WiFi steelt uit het nabijgelegen buurtrestaurant. Geld corrumpeert niet alleen rijk, maar maakt ook de lagere klassen tot alles in staat om zich hoger op de ladder te hijsen.

Die doorwinterde tegenstelling zet zich door tot in de kleinste details van de film. Van het overvloedige eten dat op tafel komt bij de Parks tot de geur die de rijke familie steeds opmerkt wanneer een van hun bedienden voorbij wandelt. Bong zoomt zijn lens zodanig in op de relatie tussen arm en rijk dat er barsten in de façades komen en diep verborgen waarheden toch naar boven komen.

Het parasitaire zit ook in het internationale (of Hollywoodiaanse) kantje van Parasite. De filmmaker toomt zijn genre-overschrijdend gedrag voor een keer in en er is (bijna) geen plaats voor het typische Zuid-Koreaanse surrealisme. Denk bijvoorbeeld aan de lesbische martelscènes uit The Handmaiden (2016) of de existentiële onzichtbare kat uit Burning (2018).

Parasite kleurt narratief best binnen de lijntjes en gaat vooral cinematografisch all out. Met die troeven werd Parasite de eerste Zuid-Koreaanse winnaar van het Film Festival van Cannes en zal het ongetwijfeld ook die eerste Oscarnominatie voor Zuid-Korea binnenhalen.