http://wordpress.cinemapp.com/wp-content/uploads/2019/07/Chucky.jpg

Poppen & Hollywood: Een griezelige horrorromance

Met Annabelle Comes Home, Toy Story 4 en Child’s Play spelen er momenteel drie films in de Belgische zalen met een enge pop in een prominente rol. Maar waarom maken Annabelle, Gabby Gabby en Chucky ons toch zo bang?

Hoewel weinig mensen echt aan pupafobie (de angst voor poppen) leiden, zijn enge poppen toch een veelgebruikt griezelelement in films. Een verklaring vinden we in een theorie van de Japanse roboticaprofessor Masahiro Mori, genaamd de ‘uncanny valley’ of griezelvallei. Die theorie stelt dat objecten die op de mens lijken maar niet helemaal hetzelfde zijn, gevoelens van afschuw of weerzin oproepen. Hoe meer een monster menselijke kenmerken aanneemt, hoe angstaanjagender het wordt. Dat zou onze afkeer voor robots, wassen beelden en poppen verklaren.

Natuurlijk hebben velen onder ons ook traumatische poppenervaringen als kind doorstaan. Denk maar aan de lugubere poppentheaters of poppenkastpoppen die op school regelmatig de revue passeerden. Daarnaast maakten ook vele kinderprogramma’s gebruik van lelijke poppen, zoals het Britse Thunderbirds of de Vlaamse serie Het Liegebeest.

Het poppengegriezel startte in Hollywood al in de jaren 20 met de troop van de buikspreekpop. In The Great Gabbo (1929) speelt stille filmster Erich von Stroheim een buikspreker die alleen liefde kan tonen via zijn creepy buikspreekpop. Tot die natuurlijk de touwtjes in handen neemt en wraak neemt. Ook in de legendarische serie The Twilight Zone (1962 en 1964) dook de buikspreekpop tweemaal op om mensen de stuipen op het lijf te jagen.

Vanaf de jaren 80 zijn het de speelgoedpoppen die de macht overnemen, waarbij het meestal gaat over de geest van een moordenaar die vastzit in de pop. Zo was er Dolls (1987) en natuurlijk de geboorte van de meest bekende griezelpop ter wereld: Chucky in Child’s Play uit 1988. Acht films later en de hele wereld is doodsbang voor de geest van Charles Lee Ray, een echt horroricoon. En met de recente Saw– en Annabelle-sequels is het genre verre van dood in Hollywood en blijft het een geslaagd recept om ons doodsangsten uit te doen staan.