https://wordpress.cinemapp.com/wp-content/uploads/2018/09/BlacKkKlansman_st_2_jpg_sd-high_©-2018-Focus-Features-LLC-All-Rights-Reserved.jpg

Recensie BlacKkKlansman

Haat is terug hip. En gevaarlijk aanwezig in onze westerse maatschappij. Een oranje orangutan die zich leider van de vrije wereld mag noemen zaait verdeeldheid, extreemrechts rukt opnieuw op in Europa en jong tuig met een grote bek loopt open en bloot te koop met een neonazistisch clubje. Nope, je wordt er niet blij van, maar gelukkig zijn er nog strijdvaardige rakkers als Spike Lee die met plezier hun middelvinger opsteken naar al dat addergebroed.

Dat doet de Inside Man– en Malcolm X-regisseur door ons in BlacKkKlansman terug mee te nemen naar de jaren zeventig. Lee dwingt ons in de voetsporen van Ron Stallworth (John David Washington), een jonge, Afro-Amerikaanse flik die er samen met zijn Joodse collega (Adam Driver) in slaagde om te infiltreren in de Ku Klux Klan. Zoals je misschien al kan raden levert dat dankbaar materiaal op voor een meeslepende cinemazit van twee uur over racisme, ras, identiteit, haat en straf politiewerk.

Wie Lee een beetje kent als filmmaker weet dat de eeuwige angry young man het niet kan laten om het filmmedium te gebruiken om klaar en duidelijk zijn blik op hete maatschappelijke hangijzers te communiceren. In BlacKkKlansman doet hij dat door het verleden te gebruiken om te knipogen naar de situatie van vandaag. De referenties naar Trump en het klimaat dat hij in de VS heeft gecreëerd worden niet subtiel gebracht, een monoloog van Harry Belafonte gaat door merg en been en de slotminuten van de film slagen erin om heden en verleden met elkaar te verbinden via een laatste stomp in de maag.

Maar toch is BlacKkKlansman geen film die gebukt gaat onder woede. De KKK-avonturen van Stallworth halen namelijk nog eens de sterke verhalenverteller in Lee naar boven. De filmmaker heeft niet enkel een boodschapfilm voor ogen, maar hij wil ook gewoon een degelijke genreprent afleveren waarmee de toeschouwer zich amuseert. En guess what? Missie geslaagd. Lee mixt gekende elementen uit het flikkenfilmgenre met een geslaagde dosis humor en een portie heroïek die van tijd tot tijd een aangename glimlach op je tronie toveren.

Lee wil zijn publiek niet van zich vervreemden door enkel op de barricades te staan. De New Yorker bewees vroeger al dat hij een neus voor entertainment heeft. De Stallworth-historie heeft al een entertainmentwaarde als je de geschiedenis in twee zinnen vertelt. Lee wist toen hij zich aan dit project verbond dat hij goud in handen had voor een meeslepende filmzit waarmee hij zich in verschillende, boeiende genrebochten kon werken.

Hij heeft er daarom voor gekozen om de fo’ real shit waarop BlacKkKlansman gebaseerd is niet altijd waarheidsgetrouw te vertellen. Een verhaal dat schertsfiguren maakt van de KKK en helden van Stallworth en zijn partner is belangrijker dan een trouwe uiteenzetting van de feiten. Een risicovolle, maar begrijpelijke keuze. Dit is cinema die waarschuwt, maar ook cinema die oplucht. Het voelt gewoon goed om een bende dwaze hatemongers aan de verliezende kant te zien. Een hondstrouwe verfilming had mogelijk niet het voldoening gevende popcornvertier opgeleverd dat de film nu in de aanbieding heeft.

De Spike Lee die achter de camera van BlacKkKlansman stond willen we meer aan het werk zien!