https://wordpress.cinemapp.com/wp-content/uploads/2018/05/1c22824e09febda4e44e74598ea00cd5.jpg

Recensie Girl

Op je 26e een enorme buzz creëren op het belangrijkste filmfestival van de wereld én die hoge verwachtingen daarna moeiteloos inlossen: faut le faire. Het debuut van Lukas Dhont, gisteren in première in Cannes, is meesterlijk goed.

Pompende spieren, bloedende tenen, omhelzende armen: net zoals in zijn kortfilms gaat er een grote lichamelijkheid uit van Dhonts eerste speelfilm. De vijftienjarige Lara (Victor Polster) heeft twee dromen: een professionele ballerina worden en zich honderd procent vrouw voelen. Laat nu net haar eigen lichaam het grootste obstakel vormen, want ze werd geboren in dat van een jongen.

Als transmeisje begint ze met een fysieke achterstand aan de zware dansrepetities op één van de belangrijkste dansscholen van het land. De mentale en fysieke strijd die Lara voert, krijgt hierdoor metaforische bijval. In een arena waar lichamen voortdurend gebogen worden, pusht zij het hare tot het uiterste.

Dhont focust resoluut op de groeipijnen van deze transtiener en wijkt geen meter van haar af. Alle conflict komt van binnenin. In haar directe omgeving kan Lara namelijk vooral op steun rekenen. Haar broertje stelt weinig vragen, hun vader (een straffe Arieh Worthalter) is haar grootste toeverlaat. Een slimme en verfrissende zet die dit transdrama makkelijk distantieert van heel wat andere LGBTQ+-films.

De fascinatie van de camera voor Lara’s lichaam is bovendien volledig legitiem. De genderdysforie waarmee ze knokt, zien we, via haar, in elke spiegel gereflecteerd. Dhont belicht die fysieke tweespalt via zachte beelden (Frank Van den Eeden) en op snijdende tonen (Valentin Hadjadj) – een treffende combo voor dit gevoelige, intieme, warme, maar ook brutale transgenderportret.

Acteur Victor Polster, zelf ook danser bij Ballet Vlaanderen, balanceert mee op die uiterst dunne grens tussen zelfzeker en gekweld. Polster speelt met de breekbaarheid van porselein; zijn prestatie blaast je zonder moeite omver. Er werd lang naar de juiste acteur/actrice gezocht – zowel cis-jongens, alsook cis- en transmeisjes werden op casting uitgenodigd – maar enkel de androgyne Polster kon overtuigen qua naturel én danstalent. Geen boutade: zonder hem was deze film misschien niet eens gemaakt.

Girl is nooit meelijwekkend, altijd respectvol. Dhonts debuut is daardoor matuur, intelligent en ijzersterk. Een “nieuwe auteur is opgestaan”, klonk het na de première zowel in de nationale als internationale pers. Absoluut! De film is alle lof meer dan waard. Een prijs op het 71e filmfestival van Cannes lonkt. Wij duimen.

Girl verschijnt dit najaar in de Belgische zalen.