https://wordpress.cinemapp.com/wp-content/uploads/2018/11/suspiria1.jpg

Recensie Suspiria

Geen fel kleurenpalet meer. Geen bombastische decors meer. Geen schreeuwerige soundtrack die uit de diepste hellekrochten lijkt te komen meer. Call Me By Your Name-regisseur Luca Guadagnino kiest er bewust voor om van deze remake van Dario Argento’s huiverklassieker Suspiria (1977) geen expressionistische oerschreeuw meer te maken, maar wel een koelbloedige horrortrip in een euro-arthousejasje.

De flamboyante vormgeving van Argento laat Guadagnino achterwege. Waar hij wel deels trouw aan blijft, is het scenario van het origineel. Ook ditmaal belanden we in een dansschool waar een jong Amerikaans meisje, Susie Bannion (Dakota Johnson), zich aan een opleiding waagt en er zich niet van bewust is dat ze tussen een bende heksen is beland. De vreemde en bloederige gebeurtenissen stapelen zich op terwijl Bannion steeds meer onder de invloed geraakt van de feeksen die de school leiden.

Tot zover de overeenkomsten, want er zijn ook heel wat verhaalelementen die nieuw zijn. Zo heeft Guadagnino de setting van het verhaal verplaatst naar Berlijn in het turbulente jaar 1977. Maar de opvallendste nieuwigheid komt in de vorm van een personage: Dr. Josef Klemperer. De psycholoog raakt betrokken bij de occulte activiteiten op de Berlijnse dansacademie via een van zijn patiënten. Doorheen de film verdiept Klemperer zich steeds meer in de waarheid die achter de dansschool schuilt. Het geeft een dimensie aan het verhaal die in de originele film niet aanwezig was.

Maar je kan je natuurlijk de vraag stellen: dragen de veranderingen en toevoegingen die Guadagnino en zijn scenarist hebben doorgevoerd iets bij aan deze herwerking van Suspiria? Wel, niet genoeg. De nieuwe historische setting dient meer als contextueel behangpapier dan dat het echt iets aan de heksenhistorie bijdraagt. We zien de Berlijnse muur, we worden geconfronteerd met terrorisme en de Rote Armee Fraktion en ook de Holocaust wordt bovengehaald, maar Guadagnino slaagt er niet in om er elementen van te maken die relevant zijn voor de rest van de film.

Ook bij de aanwezigheid van Klemperer stellen we ons vragen. Fijn personage dat ervoor zorgt dat de cineast en zijn camera niet enkel binnen de muren van de dansschool blijven hangen, maar zijn invloed op het verhaalverloop is uiteindelijk gering. Wanneer zijn verleden er dan nog eens wordt bijgesleurd, heb je vaak het gevoel dat je naar een andere film aan het kijken bent.

Suspiria is dan ook gewoon op z’n interessantst wanneer Guadagnino aandacht besteedt aan de danseressen en de heksen. De gebeurtenissen binnen de muren van de dansschool blijven wél aan de ribben kleven. Zowel dankzij de Fassbinder/Von Trier-achtige visuele stijl waar de filmmaker voor kiest, de oprecht verontrustwekkende horrormomenten als de verbluffende danschoreo’s die de revue passeren.

En dan hebben we Tilda Swinton nog niet vermeld. De acteerkoningin eist praktisch alle aandacht op als dansgoeroe Madame Blanc. Elke blik, elke beweging, elk woord dat over haar tong rolt lijkt te kloppen. Ze slaagt er zelfs in om een tikkeltje empathie los te wekken tussen al het sfeervolle gegriezel. Je wil een intimiderende heks in je film? Swinton is all you need! Sterker nog: ze bewijst tijdens de film dat ze zelfs veel meer dan een rol in haar mars heeft. Swintons voornaamste tegenspeelster is Fifty Shades-jonkie Dakota Johnson. Zij zet vooral haar indringende kijkers en lenige lichaam in voor een toegewijde acteerprestatie als ambitieuze danseres.

Johnson zien dansen behoort tot de grootste kwaliteiten van Suspiria. Lichamelijkheid is altijd al een prominente factor geweest in het werk van Guadagnino en dat is in deze horrorprent niet anders. De cineast is zich bewust van de mogelijkheden dat een lichaam in combinatie met dans biedt. De choreografieën die op de kijker worden afgevuurd zijn zowel energiek, mooi als ongemakkelijk. Een lichaam kan zowel esthetisch een lust voor het oog zijn als iets dat ons kan confronteren met onze vergankelijkheid en mortaliteit. In Suspiria komen beide kwaliteiten van het menselijke lijf knap aan bod. Reken daar nog de spookachtige soundtrack van Radiohead-frontman Thom Yorke bij en je krijgt dansmagie.

De film haalt uiteindelijk alles uit de kast om geen alledaagse horrorfilm te zijn, wat misschien wel het grootste probleem is van deze film. De Italiaan achter de camera wil van deze remake zo graag een betekenisvolle update maken met als gevolg dat hij thematisch vaak de bal misslaat. Als sfeervolle huivertrip kan deze nieuwe versie zeker tellen, maar als historisch werk of filmles over het schuldgevoel waar het Duitse volk na Wereldoorlog II nog aan vasthing niet echt.

Volgende keer minder hard proberen om een meesterwerk uit de camera te toveren, Luca!