https://wordpress.cinemapp.com/wp-content/uploads/2018/11/widows-e1543329029440.jpg

Recensie Widows

Het is altijd leuk om te ontdekken dat genres waarvan je denkt dat ze niets nieuws en verfrissends meer te bieden hebben toch nog verrassend uit de hoek kunnen komen. Kijk maar naar Widows, een prent waarmee 12 Years a Slave-Oscarwinnaar Steve McQueen en Gone Girl-schrijver Gillian Flynn de heist film reanimeren om er opnieuw een levendig filmbeest van te maken.

De heist film – of de kraakfilm, zo je wil – werd de afgelopen jaren voornamelijk gedefinieerd door de Ocean’s-films. Een ambitieuze of ingenieuze diefstal beramen kreeg in de franchise met George Clooney en het recente Ocean’s 8 een stevige glamour-laag. Echt spannend was het nooit. Zolang de dieven er maar knap en stijlvol uitzagen tijdens hun criminele uitspattingen zat het snor. Widows maakt volledig komaf met dat glinsterende Hollywoodjasje en transformeert het heist-gebeuren opnieuw in serious business.

Centraal in Widows staan drie weduwen uit Chicago – Veronica (Viola Davis), Linda (Michelle Rodriguez) en Alice (Elizabeth Debicki) – die de handen in elkaar moeten slaan om 2 miljoen dollar te bemachtigen. Dat bedrag werd namelijk door hun echtgenoten gestolen van Jamal Manning (Brian Tyree Henry), een intimiderende politicus met gangsterconnecties. De echtgenoten zijn omgekomen tijdens de diefstal en het geld is in vuur opgegaan, met als gevolg dat de rouwende vrouwen worden gedwongen om het geld terug op te hoesten. Hun enige uitweg: zelf een ambitieuze kraak op poten zetten.

Een van de knapste kenmerken van deze potige thriller is dat McQueen en Flynn mensen van vlees en bloed hebben gemaakt van hun hoofdpersonages. Veronica, Linda en Alice zijn geen figuren die weten hoe ze de perfecte diefstal moeten plegen. Nope, het zijn vrouwen die na de dood van hun partners uit noodzaak een beroep moeten doen op hun overlevingsinstincten en in de mate van het mogelijke alles uit de kast moeten halen om de slachtofferpositie waar ze zich in bevinden te overwinnen. Waarom? Omdat ze geen keuze hebben. Eerst en vooral omdat ze met de dood worden bedreigd door de schuldeisers van hun echtgenoten. Maar ook omdat ze door de dood van hun mannen in precaire privésituaties zijn beland.

Linda die een plattegrond moet ontcijferen, Alice die een wapen en een vluchtauto moet bemachtigen en Veronica die het plan voor de kraak zo professioneel mogelijk tracht uit de dokteren, zorgen voor de entertainendste momenten in Widows. Naargelang de film vordert, geloof je steeds meer in de vindingrijkheid van de hoofdpersonages en raak je er steeds meer van overtuigd dat ze in hun opzet zullen slagen.

De weg naar de kraak wordt door McQueen heel somber in beeld gebracht. Felle kleuren moet je in Widows zeker niet verwachten. Zwart- en grijstinten zwaaien de plak. De filmmaker laat zijn verhaal baden in de grauwe realiteit van het huidige Chicago. Hij laat de stad zijn werk doen en voegt er weinig stilistische tierlantijntjes aan toe. Die aanpak maakt van Widows een film die qua stijl en beeldvoering van begin tot einde met de voeten op de grond blijft.

Bijna even ambitieus als de kraak in de film zijn de plotlijnen die McQueen en Flynn door elkaar proberen te verweven in Widows. De weduwen zijn namelijk niet de enige personages die in deze thriller worden belicht. Er wordt ook ruimte gemaakt voor de verhalen van Jamal Manning, zijn gewelddadige handlanger (Daniel Kaluuya) en de politieke tegenstander van Jamal (Colin Farrell). De ambitie om zoveel standpunten in een film te verwerken werkt helaas in het nadeel van Widows. McQueen en Flynn proberen naast een gespierde thriller ook een film te maken die goochelt met thema’s als corruptie, lokale politiek, politiegeweld en de teloorgang van het hedendaagse Amerika. Nobel, maar al die thema’s blijven uiteindelijk niet stevig genoeg op hun benen staan om indruk te maken. De feministische context van de film is in vergelijking met alle andere topics veel sterker uitgewerkt. Maar gelukkig zorgen de slordigheden van het scenario er niet voor de dat hele film kopje onder gaat. Daar is de rest van de prent te sterk voor.

Zeker het werk van de indrukwekkende cast is nog het vermelden waard. Viola Davis draagt de film als een vastberaden pitbull die haar opdracht tot een goed einde probeert te brengen. De mix van koelbloedigheid en breekbaarheid die ze in haar personage legt is imposant. Maar er is een iemand die nog meer opvalt tussen al de bekende koppen die in deze film rondlopen en dat is Elizabeth Debicki, wiens personage de interessantste evolutie doormaakt. De Pools-Australisch-Ierse 28-jarige bewijst in Widows dat we rekening met haar mogen houden als acteertalent.

De mix van knappe cast, krachtdadig scenario en intelligente regie maken van Widows een thriller die tot de beste genre-uitstapjes van het jaar behoort. Dit is een film die weet hoe hij je moet doen meeleven met de personages, hoe hij hij je op je nagels moet doen bijten, hoe hij je als kijker niet moet onderschatten en hoe hij gekende genre-elementen op een frisse manier kan benaderen. Geen perfecte film, maar McQueen en Flynn komen wel dicht in de buurt..