http://wordpress.cinemapp.com/wp-content/uploads/2019/08/Scary-Stories-2.jpg

Scary Stories to Tell In the Dark: Goedbedoeld Griezelen

André Øvredals adaptatie van Alvin Schwartzs kinderboeken levert een sfeervolle griezelprent op, maar slaagt er niet in om origineel uit de hoek te komen of echt na te zinderen.

Guillermo del Toro is een man boordevol wijsheden en spitsvondige citaten. Zijn opvattingen over geesten zijn zowel in zijn filmografie als interviews haast een weerkerend refrein: “A ghost is an emotion twisted out of shape” (bron); “Something dead that still seems to be alive. An emotion suspended in time” (The Devil’s Backbone). Kort samengevat: een geest is in de wereld van del Toro al wat zonder resolutie is blijven ‘hangen’, een wonde die doorheen de jaren is gaan etteren en die een persoonlijke (Crimson Peak) en/ of historische (The Devil’s Backbone, Pan’s Labyrinth) herkomst kan hebben.

Dat Guillermo del Toro als één van diverse schrijvers (en producers) zijn pen verleende aan deze bewerking van Scary Stories to Tell in the Dark is onmiddellijk voelbaar. Al tijdens de eerste minuten vertelt aspirant schrijfster Stella de kijkers dat “verhalen kunnen genezen en verhalen kunnen kwetsen”. De waarheid van beide zal tijdens de volgende 100 minuten meer dan eens bewezen worden, zonder ooit echt te verbazen.

Het jaar is 1968 en Halloweenavond neemt een netelige wending wanneer Stella, Auggie en Chuck op de vlucht slaan voor lokale pestkop Tommy. Ze leren Ramón kennen die hen tijdelijk laat schuilen in zijn auto en trekken vervolgens als viertal naar het spookhuis van de familie Bellows, een invloedrijk gezin dat Mill Valley mee op de kaart zette maar een stamboom heeft met weinig wenselijke takken.

Als je de volksmond mag geloven, had het gezin een dochter, Sarah, wiens sinistere verhalen de dood van meerdere kinderen zouden veroorzaakt hebben. Uiteraard vindt Stella het boek. En uiteraard gaan de poppen aan het dansen wanneer Sarahs lugubere fantasie weer tot leven komt. Elk verhaal put uit de diepste angsten van Stella’s kennissen en confronteert hen met een zekere dood. Terwijl het viertal met de moed der wanhoop de oorzaak van Sarahs wrok probeert te ontdekken wisselt Scary Stories to Tell in The Dark tienerdetectivewerk overdag af met nachtelijke horrorscenario’s.

André Øvredal leverde eerder al gelikt horrorentertainment af met The Autopsy of Jane Doe en doet dat met Scary Stories to Tell in the Dark opnieuw: een topproductie zonder gebrek aan schrikwekkende verschijningen, gaande van een rottend lichaam dat op zoek is naar haar afgehakte teen tot de ziekelijk opgeblazen en deegachtige ‘Pale Lady’ en de ‘Me tie dough-ty walker’ (een slangenmens die, onder meer, de gekende ‘spider walk’ uit The Exorcist uit zijn trukendoos kan toveren).

De achtervolging met de bleke dame levert een zeldzaam horrorhoogtepunt op terwijl de rest van Scary Stories genoegen neemt met ‘best griezelig’ – Goosebumps met een ietwat hogere kippenvel-factor, zeg maar. Sound design helpt aanzienlijk bij het uitvergroten van de horror (zeker in het geval van de ‘Me tie dough-ty walker’ en zijn afschuwelijk krakende botten) en Øvredal bouwt scènes zorgvuldig op zonder al te vaak beroep te doen op een eenvoudige jump scare.

In de historische context voel je Del Toro’s invloed nóg steviger en Scary Stories probeert tienerangsten te kaderen binnen de tijdsgeest van de Vietnamhorror en Amerikaanse dienstplicht, maar echte diepgang ontbreekt. Dit is immers niet The Devil’s Backbone, maar wel een Hollywoodproductie.

Scary Stories kent geen problemen met tempo en laat zich vlot bekijken als goedbedoeld en vakkundig popcornentertainment dat vooral bij jongere kijkers in de smaak kan vallen. Alleen jammer dat de film gebukt gaat onder een te brave en uiteindelijk voorspelbare verhaalstructuur. De visuele vertelling ruimt hier en daar ook plaats voor een al te letterlijk ‘verhalen’ naar de kijker toe.