http://wordpress.cinemapp.com/wp-content/uploads/2019/08/Shazam-Banner.jpg

Shazam!: vederlichtvoetige gezelligheid

Als zevende deel van het DC Comics-filmuniversum charmeert ‘Shazam!’ met hart en humor. Een superheldenfilm zonder gravitas, maar een kniesoor die daarop let wanneer cast en crew overduidelijk meer dan hun best hebben gedaan.

De veertienjarige Billy Batson (Asher Angel) verhuist van pleeggezin naar pleeggezin als jeugdige, rusteloze delinquent. Op de vlucht voor enkele pestkoppen, belandt hij in een andere dimensie waar een oude tovenaar hem omtovert tot Shazam – inclusief cape én het volwassen lichaam van Zachary Levi. Dat nieuwe krachten samengaan met grote verantwoordelijkheid, ontdekt Batson sneller dan hem lief is …

Met uitzondering van een paar Superman-knipoogjes en een post credits-teaser staat ‘Shazam!’ relatief los van het grotere cinematografische DC Comics-geheel. En dat is verfrissend. Als kijker heb je niet het gevoel dat je de details van zes voorgaande films uit het hoofd moet kennen om mee te zijn. Zachary Levi (Flynn Rider in het ondergewaardeerde Tangled (2010) van Disney) is bovendien uitstekend gecast als het titelpersonage. Levi vergeleek de film pre-release als “Big, but with superpowers”, en ‘Shazam!’ bevat ook effectief een Big (1988)-verwijzing, die we hier niet gaan verklappen.

Niet enkel Levi is in goede doen: de gehele cast bestaat uit opmerkelijk goede kindacteurs, met geen enkele insufferable brat in sight. Dat is allesbehalve een evidentie. Ook klasbakken als Mark Strong en Djimon Hounsou hebben zichtbaar speelplezier in deze stripspeeltuin, en spuwen hun monologen afwisselend ingetogen en geaffecteerd . Zweedse regisseur David F. Sandberg leek aanvankelijk de vreemde eend met zijn horrorverleden, maar hij injecteert de film met voldoende panache en pret om tot het einde te blijven boeien.

Wanneer in de iets te langgerekte finale een eindeloze stroom computer generated beestjes de aandacht komen opeisen, verslapt de aandacht automatisch een beetje. Het blijft moeilijk om geïnvesteerd te zijn in een reeks nullen en eentjes. Maar verder zijn er nauwelijks minpunten te bespeuren in ‘Shazam!’. Het script is snedig, de cast slooft zich uit, en ook de geanimeerde end credits zijn bijzonder fun, zeker wanneer ‘I Don’t Want To Grow Up’ van The Ramones op de soundtrack speelt. ‘Shazam!’ is geen meesterwerk in het comic book-genre, maar is een (spandex-)pak beter dan sommige sombere, verwarrende of halfbakken DC-films van de voorbije jaren. Lighthearted and fancy-free, en dus een aanrader.