http://wordpress.cinemapp.com/wp-content/uploads/2019/09/joker-1-e1568168558234.jpg

Toronto Blog 3: Why So Serious?

Het Filmfestival van Toronto is halverwege, wat wil zeggen dat we ook al enkele filmkleppers hebben ontdekt. Van grappige nazi’s over sympathieke racepiloten tot geflipte clowns: dit zijn de opvallendste titels die we tot nu toe onder ogen kregen.

Joker

De verbazing was groot toen Todd Phillips’ ontstaansgeschiedenis van Batmans bekendste tegenstander afgelopen weekend de Gouden Leeuw won op het Filmfestival van Venetië. Een comicfilm die een prestigieuze festivalprijs wint? Dat was tot voor kort ondenkbaar. Maar Joker is niet zomaar een stripverfilming. Maar wel een gitzwart, bijna nihilistisch portret van een breekbare, narcistische man die afdaalt in waanzin en stilaan transformeert in een uiterst gevaarlijk monster. Het is moeilijk om greep te krijgen op deze film. Joker is zowel fascinerend als eindeloos frustrerend. De Clown Prince of Crime is in deze prent niet meer die aanlokkelijke gek, maar een angstaanjagende nobody die wordt opgeslorpt door mentale problemen, waanideeën en geweldsfantasieën. Joker doet denken aan de grauwste misdaadthrillers uit de jaren zeventig en tachtig, waarin personages zich bewegen doorheen een troosteloze hel zonder hoop, empathie en gezond verstand. Dit is geen film die wil entertainen of je op je gemak wil stellen. Joker schopt, bijt, klauwt, steekt, rukt en verminkt. Een kijkervaring die aanvoelt als een roestig spijkerbed. Zeer vreemde prent.

Ford v Ferrari

James Mangolds Ford v Ferrari doet wat Joker vertikt: je als kijker geborgenheid en oerdegelijk plezier leveren. Dit waargebeurde verhaal van de strijd tussen Ford en Ferrari om de beste raceauto te bouwen en om de 24 uur van Le Mans te winnen in de jaren zestig is een klassiek en veilig Amerikaans drama dat perfect weet welke knoppen het moet indrukken. De acteerprestaties van Matt Damon en Christian Bale charmeren je kapot, de racescènes bezorgen je het nodige angstzweet en de centrale rivaliteit tussen Ford en Ferrari vertelt je duidelijk voor wie je moet supporteren. Heerlijk vertier, dit!

Knives Out

Na Star Wars: The Last Jedi werd regisseur Rian Johnson bedolven onder kritiek en commentaar op zijn Episode VIII. Gelukkig heeft hij zijn zinnen kunnen verzetten met een ouderwets moordmysterie à la Cluedo dat je meer dan twee uur lang doet smullen van wat er zich op het scherm afspeelt. De sterrencast amuseert zich zichtbaar rot, met Daniel Craig als uitblinker in de rol van een excentrieke privédetective. Het tempo zit strak, de humor laat weinig steken vallen en het moordmysterie is nooit té complex. Een herfstige narratieve rollercoaster die een gigantische glimlach op je tronie tovert.

Jojo Rabbit

Als Taika Waititi als regisseur op de affiche prijkt, dan weet je dat je lachspieren aan het werk worden gezet. De man achter What We Do In The Shadows en Thor: Ragnarok steekt de draak met Hitler en Nazi-Duitsland via het verhaal van een tienjarig nazikereltje dat in 1945 ontdekt dat zijn geloof in de Fuhrer misschien toch niet helemaal terecht is. Een ijzersterke politieke satire is Jojo Rabbit niet. De film haalt bijvoorbeeld nooit het bitsige niveau van The Death of Stalin. Wat is Jojo Rabbit dan wel? Een hilarische en liefelijke komedie die mikt op het hart en je op schattige wijze wil duidelijk maken dat nazi’s schorem zijn. Sympathiek dus, maar geen voltreffer.

Bad Education

Een van de leukste verrassingen van het festival. Hugh Jackman tovert een van de beste acteerprestaties uit zijn carrière uit zijn hoed in het hallucinante verhaal van de grootste schoolfraude uit de Amerikaanse geschiedenis. Bad Education vindt een knappe balans tussen tragedie en komedie om een boeiende historie te schetsen van hoe mensen kunnen geloven dat ze recht hebben op iets dat niet van hen is. Een oer-Amerikaans verhaal dus dat met verve wordt verteld door de veelbelovende filmmaker Corey Finley.