Al die willen te kaap’ren varen moeten mannen met baarden zijn

Hoewel ik vorig jaar niet tot in Oostende ben geraakt, vielen de positieve geluiden rond de openingsfilm van het filmfestival me wel op. Die eer was weggelegd Cargo en ik stond een beetje kritisch ten opzichte van de halleluja waardering, een film over Oostendse vissers ging het logischerwijs wel goed doen in Oostende. Sinds kort is Cargo echter op DVD en Blu-Ray te vinden dus wij gingen eens kijken wat er van die waardering overblijft.

Wat direct opvalt in dit regiedebuut van Gilles Coulier is dat hij bovenstaand stukje uit een kinderliedje nogal letterlijk heeft genomen. Werkelijk elke visser loopt rond met een serieuze baard op zijn gezicht en het had me dan ook niet verbaasd mocht de jonge Vico halverwege de film ook nog baardgroei krijgen. Een klein detail trouwens welke verder totaal geen invloed heeft op de film zelf. Wat echter wel een belangrijk aspect aan Cargo is, is de grimmige en grauwe sfeer die de film uitstraalt. Nu is er nooit iets mis met een zwaarmoedige film, maar Coulier laat echt geen greintje licht door. Letterlijk en figuurlijk trouwens, want veel van de film speelt zich ‘s nachts af.
Hoewel de speelduur uiteindelijk afklokt op nog geen anderhalf uur, heb je tijdens de eindcredits het gevoel dat je afgestompt bent. Niet in de goede zin van het woord aangezien het me op den duur eigenlijk helemaal niet meer kon schelen wat er met de Broucke broers gebeurt. Het helpt ook niet dat Coulier niet goed weet te kiezen welke richting hij nu eigenlijk uit wilt gaan qua plot. Is Cargo een familiedrama, een misdaaddrama of nog iets anders? De regisseur (die ook mee het scenario voor zijn rekening nam) probeert wel een aantal verhaallijnen te combineren, maar de subplots komen het meeste van de tijd niet tot hun recht. 

Recensie Cargo

Sam Louwyck als één van de drie Broucke broers

Wel een geniale zet trouwens om Sam Louwyck en Wim Willaert als broers te casten. Je gelooft het meteen dat er een bloedband is tussen die twee en met Sebastien Dewaele worden de drie zoons geloofwaardig in beeld gebracht. Ook Chiel Vande Vyvere is een goede toevoeging als kleinzoon. Alleen jammer dat geen één van de drie broers er in slaagt om dit wat naar een hoger niveau te tillen. Daar zijn een aantal redenen voor (met lichaamstaal kan je als acteur ver geraken, je kunt echter meer doen dan enkel en alleen kwaad in de verte staren), maar het is vooral het plot waardoor het schip spreekwoordelijk zinkt. 

Je voelt dat er in het verleden strubbelingen tussen William en zijn broers zijn geweest, maar de evolutie die de personages doormaken komt niet tot hun recht. Zonde, want de climax vertrouwt toch vooral op die karakterontwikkeling waardoor je wat met een onvoldaan gevoel achterblijft. Toffe bijrol trouwens van blues muzikant Roland Van Campenhout als de vader van de drie broers. Niet meteen een uitgebreide rol, hij is misschien hoop en al een paar minuten in beeld, maar het gaat hem wel goed af. Dat kan niet gezegd worden van Josse De Pauw. Hoewel dat één van mijn favoriete Vlaamse acteurs is, is hij hier niet op zijn plaats.

Zit veel goeds in, dat wel. Oostende wordt mooi in beeld gebracht, maar het evenwicht is ver te zoeken. Met Louwyck, Willaert en Dewaele krijg je een degelijke cast voorgeschoteld, maar ook zij gaan ten onder aan boze blikken en opgekropte emoties. Ik vrees dat de positieve geluiden voor een groot stuk te wijten waren aan het feit dat Cargo het thuisvoordeel had. Geen slechte film, maar ook niet het meesterwerk dat er toen van werd gemaakt.