Een driedubbele axel op de afgrond van de maatschappij

Het verhaal van kunstschaatser Tonya Harding haar inmenging in de aanslag op collega Nancy Kerrigan is vertaald naar het grote scherm. Met Margot Robbie en Allison Janney die de film met klasse dragen, is I, Tonya een blitse film geworden die te gek lijkt om waar te zijn.

In de podcast Awards Chatter uitte Margot Robbie nog haar twijfels over hoe I, Tonya ontvangen zou worden. Nu, enkele maanden later, hebben Robbie en Janney bijna voor elke acteer-award een nominatie binnengehaald en sommige zelfs gewonnen. Wat niet mag verbazen. Was het niet voor deze twee actrices, dan had I, Tonya niet de film geweest die het nu is. 
Als moeder en dochter wiens relatie zo giftig is, weet je van tijd tot tijd niet met wie in te zitten. Het is Janney die met de meeste pluimen gaat lopen als onuitstaanbare, vloekende moeder die precies wel het beste wil voor haar dochter, maar haar tegelijkertijd mentaal mishandeld. Het zou me dan ook niet verbazen dat Janney (na een Golden Globe, BAFTA, Critics Choice, SAG, enzovoort) een Oscar voor haar vertolking naar huis meeneemt. Janney is een rot in haar vak en ze grijpt elke kans om dat te laten zien. Met een vogel op haar schouder benadert ze de genialiteit tijdens een nagespeeld interview. Zonder dat ze van haar personage een karikatuur maakt, weet Janney zich te vereenzelvigen met de rol. Het had even goed een holle persiflage kunnen worden die enkel hengelt naar de lachspieren van het publiek. Want LaVona Golden is hilarisch, maar tegelijkertijd oh zo schrijnend. Lachen met wat ze doet, doet op hetzelfde moment je geweten in werking treden dat je herinnert dat het eigenlijk te erg is om mee te lachen.

Recensie I, Tonya

Janney steelt de show, maar Margot Robbie zit haar op de hielen. Een actrice waar vaak over gezegd werd dat het enkel een mooi gezicht was, laat zien wat ze in haar mars heeft. Robbie neemt de rol van Harding met beide handen aan en toont breekbaarheid, doorzetting en dapperheid. Een complexe combinatie om geloofwaardig samen in een acteerprestatie te gieten. Het grove taalgebruik zou je meteen toeschrijven aan Robbie zelf. De lijn tussen de actrice en Harding wordt nog nauwelijks zichtbaar, ze fuseren als het ware tot één persoon. Wat telkens fijn is om te zien, een actrice die zich volledig verliest in haar rol maar nog steeds de teugels strak in handen heeft. Alhoewel ze het Oscargoud hoogstwaarschijnlijk aan iemand anders verloren gaat zien gaan, heeft Robbie een kant van zichzelf laten zien die haar een toekomst verzekert als actrice.

I, Tonya is een dolle rit van begin tot eind. Vloeken, drank en geweld passeren allemaal de revue. Het is allemaal grappig, mensen die elkaar uitmaken voor het vuil van de straat, een mes dat al dan niet per ongeluk in iemands arm belandt, maar in de kern is dit tristesse in zijn puurste vorm. Een moeder en dochter op de rand van de maatschappij die niet weten hoe met de faam om te gaan. In die zin is I, Tonya een sociaalkritische prent die een blik werpt op een niet vaak belicht deel van de maatschappij. Robbie weet deze laag, van naïeveling maar evengoed niet beter wetende vrouw mooi in haar vertolking te mengen. Want als puntje bij paaltje komt, wist Harding niet beter en houdt de film zijn meest aangrijpende moment letterlijk tot de laatste seconde. Het is die scène die de hele film en alle gebeurtenissen daarrond in perspectief plaatst. De beweegredenen van Harding worden duidelijk, maar ook de mentale staat van het personage wordt er extra mee in de verf gezet. Er zijn vele momenten in de film die je doen lachen, maar tijdens de slotscène staat lachen als laatste op het lijstje.

Recensie I, Tonya

Deze dolle rit van een film werd zeer sterk ingeblikt tot één geheel met een prachtige fotografie. Dat zet de film ook meteen apart van anderen. De schaatswedstrijden zijn een vloeiende opeenvolging van beelden die bij de kijker de indruk wekken erbij te zijn, daar met Harding op het ijs. Ook het kleurgebruik zou doen vermoeden dat de film rechtstreeks uit de jaren 90 komt. Maar wat het meest opmerkelijke is aan deze film is dat de volledige film op een maand gefilmd werd om daarna alles netjes in een samenhangende film te gieten. Hoedje af aan iedereen die hoogstwaarschijnlijk nachtjes op energiedrank en adrenaline gewerkt heeft om een net resultaat af te leveren. En wat er uit de bus gekomen is, is werkelijk iets dat meer dan te genieten is.

I, Tonya is een knettergekke film. Je denkt het gekste gezien te hebben om vijf minuten later nog harder met verstomming geslagen te worden. Eerlijk toegegeven het is wel volledig door Allison Janney en Margot Robbie dat de film is wat hij nu is. Zonder hen had de film drie sterren gekregen. Maar door hun krachtige prestaties trekken ze de kwaliteit een ster omhoog en valt de film alleen nog maar harder te pruimen.