De held die geen held wilde zijn

Wat als je denkt dat je gewoon doet wat van je verwacht wordt en iedereen ziet je plots als de nieuwe nationale held? Dat is wat Jeff Bauman overkwam nadat hij een slachtoffer werd van de bomaanslag tijdens de marathon van Boston vijf jaar geleden. Jake Gyllenhaal en Tatiana Maslany spelen het koppel dat elkaar door de aanslag weer terugvindt, maar ook verliest. Een film met een hart dat van tijd tot tijd onregelmatig klopt.

Het is precies even wat stiller geweest rond Jake Gyllenhaal. Met films als Nocturnal Animals en Okja hield hij de afgelopen jaren een rustige tred aan. Met Stronger lijkt hij de schijnwerpers weer op te zoeken. Toch kregen de film en de acteerprestaties van de hoofdrolspelers frappant weinig aandacht. Beiden zetten ze een sterke prestatie neer, die soms iets te doordrongen is van emotionaliteit. Alhoewel dit niet de schuld is van beide acteurs, maar eerder van de crew achter de film. Het is een beetje de algemene sfeer die de film uitademt en een veelvoorkomende valkuil als het neerkomt op films die tragische gebeurtenissen willen portretteren. De film heeft zijn sterke punten. Emoties worden rauw tentoon gespreid, wat zeer aandoenlijk is om naar te kijken. Maar er zijn zeker ook momenten waar de emo-kaart iets te gretig getrokken wordt. Specifiek wanneer Jeff Bauman als nationale held naar voor wordt geschoven, dreigt de film van zijn voetstuk te vallen. Authenticiteit maakt plaats voor overdreven emotionaliteit. De film wil koste wat kost een vuur in de kijker ontsteken, wat een averechts effect heeft.
Het is een moeilijke situatie, aangezien het startmateriaal van begin tot eind bol staat van emoties. Het koppel dat gebroken is, door een tragisch ongeval elkaar weer vindt, maar hierdoor elkaar ook weer dreigt te verliezen. Maar naast het koppel is ook Miranda Richardson, die de mediageile moeder van Bauman speelt, een plezier om te zien spelen. Als kleinere rol weet ze toch voldoende diepgang in haar personage te vinden, dat haar apart zet van de andere nevenpersonages. In haar puurste eigen zelf wil ze het beste voor haar zoon. Maar de manier waarop ze haar liefde uit, komt vaak verkeerd over. Verkeerd op de manier dat het vaker haarzelf lijkt te dienen, dan dat ze de noden en wensen van haar zoon respecteert. Ook als Britse actrice weet ze een steengoed Bostons accent neer te zetten.

Recensie Stronger

Waar de film wel punten scoort is de tijdlijn die het hanteert. Er wordt niet te veel tijd verloren aan de periode voor de aanslag. De kijker krijgt genoeg informatie over wie welk personage is en welke band ze met elkaar hebben om zo meteen het verhaal in te duiken. De film verliest zich inderdaad soms in zijn eigen emotionaliteit, maar het weet zich even goed van tijd tot tijd recht te houden en een propere scène te serveren. Bijvoorbeeld de scène waarin de bom tot ontploffing komt of momenten waarin Baumans demonen de overhand nemen. Er zijn scènes die overladen zijn door chaos, maar toch weet regisseur David Gorden Green op deze momenten zijn hoofd koel te houden en een overzichtelijk eindresultaat af te leveren. Wat bewijst dat hij zeker ook in staat is gevoelens op de tweede plaats te zetten.

Stronger zal geen hoge toppen scheren, maar is toch een film die te genieten is. Vooral Jake Gyllenhaal en Tatiana Maslany zijn het kroonjuweel van deze film. Had de film iets minder ingezet op het al te bekende Amerikaans heroïsme en meer op de psychologische worsteling waar Bauman mee te maken kreeg, dan had dit een interessantere prent opgeleverd. Acteurs als Gyllenhaal en Maslany hadden een psychologisch complexer personage met verve kunnen neerzetten.