Lara Croft keert terug naar het grote scherm en hoe!

Verfilmingen van videogames, je kunt het moeilijk een succesformule noemen. Er zijn uiteraard de nodige uitzonderingen op de regel (Street Fighter met Jean-Claude Van Damme is één van mijn guilty pleasures), maar algemeen gezien resulteert het vaak in niet geweldige films. Deze Tomb Raider leek daar echter een uitzondering op te gaan worden, ik was namelijk al overtuigd bij de “I’ll take two” quote in de trailer. Plus, Alicia Vikander leek hier best wel geknipt voor te zijn.

Liefhebbers van de Tomb Raiders games weten dat er niet één Lara Croft is. De games zijn al een paar keer opnieuw begonnen, een reboot zoals dat dan heet, en deze film gaat zijn inspiratie halen bij de meest recente games. Het bronmateriaal komt dus uit de 2013 versie van Tomb Raider en de film doet ook alsof de twee Angelina Jolie films er nooit zijn geweest. Een schone lei dus waarin regisseur Roar Uthaug, een IJslander die voor het eerst de grens naar Amerika is overgestoken, zich volledig kan laten gaan.

Hij bouwt het plot rond zijn Lara Croft geduldig op met eerst nog wat sfeerbeelden van Londen (die fietsrace is toch wel een heerlijk stukje) en gaat helemaal los eenmaal Croft goed en wel op zoek is naar haar vader. Vanaf dan neemt ook het game aspect van het personage het meer en meer over en dat resulteert in van die typische scènes zoals een obstakel overbruggen door met je handen aan een soort ladder te gaan hangen. Het plot blijft redelijk voorspelbaar, maar zakt nergens in en blijft de gehele speelduur boeien.

Alicia Vikander in volle survival mode

Er zijn een hele hoop namen in de running geweest vooraleer uiteindelijk Alicia Vikander de rol van Lara Croft wist te verzilveren. Sommige waren geruchten (Daisy Ridley), sommige waren te belachelijk voor woorden (Jessica Biel), sommige leken onwaarschijnlijk (Emma Watson) en van heel dat lijstje is en blijft Vikander de perfecte keuze. Ze speelt een minder over the top Croft dan dat Angelina Jolie dat indertijd deed, Vikander heeft ook wel beter bronmateriaal ter beschikking, maar doet het ook met een zekere flair die het personage waardig is.

Ze is dan ook degene waar de film het meest op steunt en dat heeft als resultaat dat de bijrollen wat pover ogen. Walton Goggins (vreemd eigenlijk hoe hard die op Admiral Freebee, de zanger en niet het personage van uit Jack Kerouac’s On the Road, lijkt) is nog een degelijke Mathias Vogel maar de rest van de slechteriken zijn nogal kleurloos te noemen. Visueel trouwens ook nog wel fijn. Uthaug beseft gelukkig dat je met een steady cam ook nog degelijke actie kunt schieten, de gevechten blijven namelijk goed overzichtelijk.

Tomb Raider bevat de nodige one-liners, een heldin die regelmatig gewond geraakt en toch zonder problemen kilometer na kilometer blijft lopen en een plot waar alles draait om een geheimzinnige schat. Een film waar de clichés niet kunnen uitblijven, maar het resultaat is een erg vermakelijke film met een goede hoofdrol en geslaagde actie. Laat die sequel maar komen in ieder geval, liefst wel opnieuw met Vikander natuurlijk.