Wanneer we dit schrijven heeft Avengers: Infinity War al meer dan 1,2 miljard dollar in het laatje gebracht. En dat na 12 dagen! Box office-records breken blijkt dus een eitje voor voor de megalomane Marvelblockbuster. Het enthousiasme voor de team up van de stripgigant is immens. Zo immens dat we bijna durven vergeten dat dit niet enkel een gehypte brok popcultuur is, maar ook gewoon maar een film.

Oké, misschien niet zomaar een film. Infinity War behoort tot de meest ambitieuze blockbusterprojecten uit de Hollywoodgeschiedenis. Een film die tientalle personages combineert waarmee we in eerdere films al kennis maakten, werd nog niet veel gemaakt. Zeker niet op deze schaal. Hoe giet je dat in godsnaam in een coherent scenario zonder dat het een chaotisch potje aan figuren in spandex en plotlijnen wordt? Wel, het antwoord weten we nog altijd niet. Wat we wel weten is dat de scenaristen Christopher Markus en Stephen McFeely er toch in geslaagd zijn.

Inderdaad, het verrassendste aspect aan deze kolos is dat het verloop van het verhaal – superschurk Thanos wil met een vingerknip het leven in het universum halveren, de Avengers moeten hem stoppen yada yada yada – best wel samenhangend is. Regisseursduo Anthony en Joe Russo verdelen de Marvelhelden in leuke groepjes, droppen ze ergens in het universum en geven ze allemaal hun eigen missie. Missies die moeten toewerken naar één grote climax.

Het nadeel van die aanpak is dat het narratief vaak wel van hot naar her huppelt, waardoor sommige personages een lange tijd naar de achtergrond worden geschoven of niet voldoende screen time krijgen. Wie bijvoorbeeld hoopt dat Infinity War de grote Black Panther-show wordt, komt bedrogen uit.

Ook liefhebbers van de betere dialogen zoeken best andere oorden op. Zoals praktisch elke Marvel-film is ook Infinity War voorzien van leuke kwinkslagen en leutige woordenwisselingen tussen de verschillende helden, maar het mist vaak wel wat pit. De grappen zijn veilig en beredeneerd. Ze moeten een groot publiek aanspreken en dat doen ze ook. Het gevolg is wel dat ze zeer hapklaar uit de grappenoven komen.

Je zou daarom bijna Joss Whedon missen als regisseur en scenarist van dienst. Die maakte met de eerste Avengers-prent één van de zwierigste en leukste superheldenblockbusters van de afgelopen 10 jaar. Dat kwam voornamelijk door de speciale Whedon-saus die hij over het Marvel-materiaal goot. De Russo’s en hun scenaristen missen zo’n specifieke saus.

Wat de Russo’s missen is een herkenbare identiteit als regisseurs. “Ja maar, deze franchise wordt toch volledig bepaald door opperbaas Kevin Feige?” Mogelijk wel, maar eerdere Marvel-regisseurs als Taika Waititi en James Gunn kregen toch een zekere vrijheid om hun eigen stem te mixen met die van de comicmogol. De Russo’s slagen daar gewoonweg niet in. Hun regie is zeer braafjes en springt weinig of niet uit de band. Filmisch blijft het daarom allemaal wat oppervlakkig. Het is niet alsof je zoals bij The Last Jedi het gevoel krijgt dat er iemand achter het stuur zit die het project voor een groot deel naar zijn hand zet. Wat vooral merkbaar is, is dat de broers heel druk bezig zijn met het plaatsen van hun pionnen en het boetseren van een mooi geheel uit een verzameling andere films.

Moed en durf achter de camera zijn dus relatief in Infinity War. Er worden wel een paar verrassende keuzes gemaakt die inderdaad een emotionele weerslag hebben op jou als kijker en Marvel-fan. Toch slagen ze er niet in om de mokerslag uit te delen die deze film goed zou kunnen gebruiken. “En dat einde dan?” Het slotakkoord liet ons zeker even met open mond achter, maar uiteindelijk voelt het ook hol en manipulatief aan. Want hoe permanent is permanent in het Marvel-universum? Zeker als je weet welke films er nog op stapel staan.

Na twee uur en half heb je je wel flink geamuseerd en giert de adrenaline door je lijf, maar de eerste helft van de strijd tegen de paarse smeerlap Thanos blijft niet aan je ribben plakken. Daarvoor is het raderwerk van de prent te duidelijk zichtbaar. We hopen alvast dat ze in de volgende Avengers-film wel afkomen met een kopstoot die nog lang nazindert. Tot dan moeten we tevreden zijn met de baard van Chris Evans. Want die blijft verdomme wel nazinderen. Daaaaamn!