Twee jaar geleden landde Deadpool in de zalen met de belofte om nieuw leven te blazen in het superheldengenre. Dat probeerde de film met tongue-in-cheek humor, bloederig geweld en een held die zich bitter weinig aantrok van genreregels. Wel, het leverde een plezierige filmrit op, maar zo vernieuwend of gewaagd voelde het uiteindelijk niet aan. En laat dat nu juist ook het probleem van de sequel zijn.

De Deadpool-films hullen hun fans graag in een rookgordijn. The Merc With a Mouth vuurt een salvo aan gevatte grappen, popcultuurreferenties en R-rated bloedvergieten af op zijn publiek om te verhullen dat er maar weinig onder de motorkap van deze franchise zit. Wat je daardoor op je bord krijgt is een filmervaring die hol en leugenachtig overkomt. De humor en het geweld staan niet in dienst van het verhaal. Nee, het verhaal staat in dienst van de humor en het geweld. De scenaristen Rhett Reese en Paul Wernick willen zo graag hun publiek plezieren dat ze vergeten om effectief iets opwindends met hun personage en verhaal te doen.

Wat blijft er dan over? Een film die op veilig speelt. Deadpool 2 bouwt lustig verder op de succesformule van de eerste film. De meeste grappen doen hun werk, je gniffelt nog wel wanneer Ryan Reynolds het bioscooppubliek toespreekt, en ja, de vete tussen Wolverine en Deadpool blijft funny. Maar de humor bereikt nooit een niveau waaruit blijkt dat er effectief genre- of narratieve regels worden gebroken. De grappen moeten het hebben van herkenbaarheid die een jong en comic-minnend publiek moet aanspreken. Lazy writing, zoals onze vriend Deadpool zou zeggen. Jup, dan was een film als Kick-Ass toch wel veel subversiever.

Wie zich een weg door de lolligheden baant, treft in deze film ook een simpel wraakverhaal aan dat wordt overgoten met tijdreiselementen. Reese en Wernick proberen op deze manier een emotionele lading in de prent te pompen. Slagen ze daar in? Niet echt. Telkens je probeert mee te leven met wat Deadpool en zijn geliefde overkomt, crasht je inlevingsvermogen op de muur van ironie die de film omringt. En wanneer je het scenario echt onder de loep neemt, ontdek je een oerconservatieve vertelling. Rebels? Progressief? Vernieuwend? Niet echt.

Oké, eens je Deadpool accepteert voor wat het is, houd je wel een plezierige blockbuster over. We zijn geen koelbloedige monsters. Ook wij hebben vaak luidop gelachen met de fratsen van Deadpool. Ryan Reynolds amuseert zich nog altijd te pletter als het personage en dat werkt aanstekelijk. Ook Zazie Beets blinkt uit als geluksheldin Domino. En achter de camera vinden we John Wick-filmer David Leitch terug, die weet hoe hij opzwepende actiescènes in beeld moet brengen.

Maar als totaalpakket is het geheel minder dan de som der delen. Niet alleen Deadpool moet gigantische ballen hebben, maar ook de filmmakers en producenten die achter een vehikel als Deadpool 2 schuilen. Dat blijkt niet het geval te zijn. Een komische blockbuster maken die zich gewaagder voordoet dan hij is, is een nobele poging, maar uiteindelijk even doorzichtig als de gaten die Wade Wilson in zijn tegenstanders knalt.