Stereotiepe Italianen gezien door blinde ogen

De Italiaanse film heeft de laatste jaren wat van zijn charme verloren. Er is een periode geweest dat we in Europa getrakteerd werden op uitstekende films van uitstekende regisseurs (Luchino Visconti! Vittorio De Sica!) maar de nieuwe generatie wordt niet op dezelfde manier in de bloemetjes gezet. Hoog tijd dus om daar eens iets aan te gaan doen en waar beter te beginnen dan de nieuwste film van Silvio Soldini, regisseur van onder andere Pane e Tulipani [Bread and Tulips]?

De relatie tussen een blinde vrouw en een niet-blinde man is niet nieuw in de wereld van de cinema (recentelijk kwam rond hetzelfde thema nog het uitstekende All I See Is You met een geweldige Blake Lively in de zalen) maar Soldini trekt volop de kaart van het clichébeeld van de typische Italiaan. Teo is een succesvolle reclameman en houdt er naast een vriendin en een minnares ook nog een derde flirt op na. Emma, sinds haar 17e blind, laat zich charmeren door de vlotte verkoper en het resultaat kan zich wel raden.

Soldini weet nergens echt verrassend uit de hoek te komen waardoor het middenstuk wat inzakt, maar gelukkig brengt hij met Patti (een slechtziende vriendin van Emma die halverwege de film op de proppen komt) nog wat leven in de brouwerij. Het had echter beter geweest om dit iets compacter te maken, zo had de verhaallijn rond Nadia met een gerust hart weggelaten mogen worden en had er iets meer moeite in het ietwat flauwe einde gestoken mogen worden. Vooral omdat je als kijker met het gevoel achterblijft dat Soldini zich er nogal makkelijk vanaf maakt.

Adriano Giannini (Teo) en Valeria Golino (Emma)

De film steunt vooral op de wisselwerking tussen Adriano Giannini en Valeria Golino. Die eerste speelt de niet echt uitdagende rol van de macho Teo die met gemak een aantal vrouwen jongleert en het is dan ook vooral Golino die als Emma weet te overtuigen. Een stel matte contactlenzen geven het idee dat ze blind is, maar ook gewoon heel haar uitstraling en haar lichaamstaal overtuigt over de gehele lijn. Zij is echt de spilfiguur in het geheel en is verantwoordelijk voor een groot stuk van de kwaliteit.

Verder nog een aantal leuke bijrollen met Arianna Scommegna (de slechtziende Patti) op kop. Absoluut geen idee trouwens wat Soldini bezielde om regelmatig met het beeldformaat te spelen. Het oogt in de eerste plaats al vreemd om vandaag de dag nog met een 4:3 formaat af te komen (lees: dikke zwarte balken aan beide zijkanten van het scherm), maar het formaat wisselt bovendien regelmatig. Ik heb er zelf geen lijn in kunnen herkennen wanneer wel en wanneer niet waardoor dit eerder als storend dan als een leuk visueel ideetje beschouwd kan worden.

Reclamemannen en de liefde, je zou direct aan Mad Men denken maar dit is anders. Soldini levert eerder een film af die je laat zien hoe je toch een volwaardig leven kan leiden met een beperking en de kracht en onkreukbaarheid van Emma dient vooral om de kijker de ogen te doen openen. Dat toont zich in kleine scènes (de ober die haar niet durft aan te kijken) maar het is niet voldoende voor een echt indrukwekkende film.