Liefde en leed van een zomerflirt

Het is een van de hoogvliegers van 2018. Met vier Oscarnominaties op zijn naam en een mooie 93 op 100 op de site Metacritic heeft Call Me By Your Name al een mooi parcours afgelegd. Inderdaad, het is een mooi gesculpteerde film. Toch vertoont hij enkele momenten van zwakte die ervoor zorgen dat Call Me By Your Name geen perfect plaatje is.

De Italiaanse hitte straalt van het scherm de gehele tijd dat je in de filmzaal zit. Dat is meteen een van de grootste troeven waar regisseur Luca Guadagnino vlijtig gebruik van maakt. Zelfs in het midden van de winter waan je jezelf naast het zwembad met zweetdruppels die klaarstaan om van je voorhoofd naar beneden te rollen. Simultaan met deze sfeer bestaat het verhaal van Elio. Een tiener die in de knoop ligt met zichzelf. Deze knoop wordt strakker aangespannen wanneer Oliver, de zomergast uitgekozen door zijn ouders, arriveert aan hun huis in Italië. Oliver werkt als een magneet op het seksuele kompas van Elio. De hormonenfabriek van Elio draait overuren terwijl Oliver zijn koele zelf blijft. Het startschot voor een paringsdans tussen twee polen die op het eerste zich tegengesteld lijken.

Recensie Call Me By Your Name

Nieuwkomer Timothée Chalamet weet zijn interpretatie van seksueel gefrustreerde tiener Elio te verkopen. Hij weet hoe hij de complexiteit van zijn personage moet kneden om het geloofwaardig naar het grote scherm te vertalen. Armie Hammer daarentegen verliest zichzelf soms in de onverschilligheid van Oliver, wat resulteert in een relatie tussen Elio en Oliver die van tijd tot tijd moeilijk te geloven is. Ook de beroemde woorden “Call me by your name, and I will call you by mine”, kwamen er wat geforceerd uit. Natuurlijk zijn niet alle scènes waar beide mannen alleen zijn een zooitje geforceerdheid. Naar het einde toe vindt ook Hammer zijn draai in zijn personage en worden er een mooie staaltje intimiteit tevoorschijn getoverd. Alleen had dit al wat vroeger in de film naar voor geschoven mogen worden.
Het rustieke imago dat de film uitstraalt, lijkt Guadagnino als gegoten te passen. Hij wist het boek mooi om te toveren naar een nostalgisch verhaal tussen twee mannen die liefde vinden in een vriendschap. Op een rustige en een manier waar goed over nagedacht is, wordt het verhaal aan de man gebracht. Maar soms voelt de kalme vertelstijl als een systeem aan waar naar teruggegrepen wordt om op veilig te spelen. En het is op deze momenten dat hij de kijker af en toe wat verliest. Het gebeurt zelden, maar de momenten zitten er wel in. Deze momenten zijn echter schaars en toegegeven het is een beetje mierenneuken van mij. Want hij weet als geen ander de sfeer van een vakantie overgoten met verstrengende hitte te vertalen naar beelden. Het snakken naar een frisse duik, versuft naast een zwembad liggen, bloeiende boomgaarden, het zijn allemaal kleine factoren die de regisseur erin verwerkt en die goed dienst doen als sfeermaker.

Recensie Call Me By Your Name

In alle eerlijkheid, Call Me By Your Name is een prachtige tentoonstelling van de liefde tussen twee mannen. Daar absoluut geen probleem mee. Waar het me wel wat wringt is het feit dat de twee hoofdrollen vertolkt worden door twee heteroseksuele mannen. Het is een gemiste kans. Dit had het mooi voorbeeld kunnen zijn waarin een licht geschenen wordt op al het talent dat te vinden is in de LGBTQIA+ gemeenschap. Het kan geen kwaad verder te kijken dan tot waar onze heteronormatieve neus reikt. Neem een duik in de vijver van kwaliteit die deze gemeenschap te bieden heeft en doorbreek grenzen die al lang doorbroken hadden moeten worden.

Veel van de emotionele bagage wordt door Chalamet en Hammer gedragen, meer door de eerste dan de tweede. Maar wie onverwacht een emotionele mokerslag uitdeelt is de vader van Chalamet’s personage, gespeeld door Michael Stuhlbarg. Met een gedurfde monoloog weet hij het publiek na twee uur meteen weer bij de les te roepen. En het is deze monoloog dat van Call Me By Your Name de frêle film maakt dat hij uiteindelijk geworden is. Wie ook meehielp aan het creëeren van een breekbaar pareltje was Sufjan Stevens. Hij componeerde twee nummers speciaal voor de film die perfect de essentie en geest van de prent vatten. Zowel droefheid als hoop wist hij in de blender tot een smakelijk geheel te mixen. 

Met Call Me By Your Name wist Luca Guadagnino uit het gelijknamig boek zeker en vast een mooie film te boetseren. Met hier en daar een onnauwkeurigheid en een van tijd tot tijd een licht gemis van diepgang van Armie Hammer, is deze film meer dan het bekijken en de soundtrack meer dan het beluisteren waard.