De overgang van de vaderlandse naar de Amerikaanse cinema verloopt niet altijd even vlot voor filmmakers van Belgische bodem. Gelukkig is dat niet het geval voor Felix Van Groeningen, die met Beautiful Boy zijn beste van de afgelopen tien jaar aflevert.

De Oscarhetze rond The Broken Circle Breakdown in 2013 ging niet onopgemerkt voorbij in Hollywood. Van Groeningen trok met zijn tragische tranentrekker onder meer de aandacht van Brad Pitt, die de Gentenaar zijn eerste Hollywoodproject aanbood. Dat project is een verfilming van het boek Beautiful Boy: A Father’s Journey Through His Son’s Addiction, een memoire neergepend door David Scheff over de drugsverslaving van zijn zoon Nic.

De filmversie levert een schrijnende vertelling op van hoe een vader wanhopig een steun en toeverlaat voor zijn zoon wil zijn, maar hem tegen wil en dank moet loslaten, als los zand dat door zijn vingers glijdt. David Scheff (Steve Carell) moet namelijk opboksen tegen de hardnekkige drugsverslaving van zoon Nic (Timothée Chalamet).

Van Groeningen en zijn crew – en dan voornamelijk co-scenarist Luke Davies en monteur Nico Leunen – hanteren een specifieke vertelstijl om uit de doeken te doen hoe David precies de grip op zijn zoon verliest. De vorm van de film is zeer fluïde omdat Van Groeningen ervoor kiest om constant te wisselen tussen de grauwe realiteit van het heden en de hoopvolle en tedere vader-zoonrelatie uit het verleden. Die aanpak zorgt voor een pijnlijk contrast. De belofte en de onschuld die het verleden met zich meedraagt laten uiteindelijk niets meer dan een droevige echo achter eens je als kijker terug wordt geconfronteerd met de strijd van vader en zoon in het heden.

De keuze om de film op die manier op te bouwen maakt van Beautiful Boy een beheerst en soms poëtisch drama. Dat was met het eerdere werk van Van Groeningen niet altijd het geval. De regisseur heeft vaak de gewoonte om op melodramatisch vlak te overdrijven. Dat is in zijn nieuwste nooit het geval. Emoties zijn steeds oprecht en trefzeker. Personages forceren zich nooit bij het uiten van gevoelens of frustraties. Alsof Van Groeningen op dat vlak een belangrijke les heeft geleerd.

Hij mag natuurlijk ook blij zijn dat hij twee geweldige acteurs heeft gekregen die perfect weten hoe ze met hun personages moeten omgaan. Vooral Steve Carell maakt indruk als de radeloze vader die zijn zoon probeert terug te winnen van de verslavende middelen. De acteur doet je moeiteloos meeleven met de queeste van David door een imperfecte maar bewonderenswaardige vaderfiguur neer te zetten.

En Timothée Chalamet doet lekker voort als het nieuwe wonderkind van Hollywood. De jongeling geeft Beautiful Boy een grauwe factor mee door geloofwaardig in de huid te kruipen van een worstelende junkie die de speelbal is van de lokroep van zijn verslaving en de warmte die zijn gezin te bieden heeft. Dat mondt geregeld uit in een indrukwekkend staaltje acteren.

Laat de film ook steken vallen? Wel, je zou kunnen zeggen dat de focus op vader Scheff en het fragmentarische narratief ervoor zorgen dat de lijdensweg van zoon Scheff niet naar behoren wordt uitgewerkt. Ja, Van Groeningen en Chalamet maken duidelijk dat wat Nic doormaakt geen lachertje is, maar nog iets diepere graafwerken in de drijfveren en onder de hersenpan van Nic hadden de prent mogelijk nog krachtiger gemaakt. Ook de muziekkeuze is niet altijd even geslaagd. En echt nieuwe dingen over drugsverslaving heeft Beautiful Boy uiteindelijk niet te vertellen.

Maar de film vat wel goed samen wat een vicieuze cirkel de afhankelijkheid van verdovende middelen kan zijn. En als een drama over de band van een vader met zijn zoon is Beautiful Boy een homerun. Knap dus om te zien hoe Van Groeningen zijn mannetje stond binnen het Hollywoodsysteem, zijn gevoeligheden als filmmaker kon toepassen en uiteindelijk mooi werk heeft afgeleverd.