Tien jaar nadat hij haast op chirurgische wijze de werking van de Napolitaanse maffia blootlegde in Gomorra keert filmmaker Matteo Garrone terug naar de asgrauwe Italiaanse misdaadwereld met Dogman. Geen groots opgezette criminaliteitmozaïek deze keer, maar een kleinschalig portret van een simpele ziel wiens leven tegen een ijsberg knalt dankzij het schorem dat de Italiaanse achterbuurten teistert.

De simpele ziel in kwestie is Marcello, een schriele man die een hondenkapsalon uitbaat, een dochter heeft en drugs verkoopt aan plaatselijke bandieten. Een van die bandieten is Simoncino, een onvoorspelbare gorilla die de buurt van Marcello teistert door zijn grenzeloos gedrag en gewelddadige neigingen. Toch blijft Marcello belang hechten aan zijn band met de crimineel, zelfs wanneer hij voor hem een jaar achter de tralies vliegt.

Dogman behoorde dit jaar tot de kanshebbers voor de Gouden Palm. De hoofdprijs ging naar een andere film, maar het beeldje voor de Beste Acteur verzilverde hij wel, namelijk voor de hoofdrol van Marcello Fonte. Terecht, want de man is zonder twijfel de sterkste troef van de prent. Via zijn zonderlinge uiterlijk en gebogen verschijning wekt hij vrij snel je empathie. Fonte kneedt zijn personage zonder problemen tot een onschuldige figuur die de speelbal is van zijn omgeving. Marcello doet zijn uiterste best om een normaal leven voor zichzelf uit te bouwen, maar gemakkelijk is dat niet.

Helaas werkt het scenario van Dogman niet altijd mee. Terwijl Fonte het onderste uit de kan haalt om een geloofwaardig personage neer te zetten, loopt de evolutie die Marcello doormaakt tijdens de prent niet altijd vlot. Niet elke plotontwikkeling wordt even zorgvuldig afgewerkt, sommige beslissingen van het hoofdpersonage voelen onnatuurlijk aan en de film slaagt er ook niet altijd even goed in om in Marcello’s hoofd te kruipen. Die problemen doen zich vooral voor in de tweede helft van de film, waardoor de volledige prent niet evenwichtig overkomt.

Uiteindelijk mondt de film uit in een wraakverhaal dat niet bijzonder aanvoelt. Probeert Garrone dingen te zeggen met zijn film over hoe de criminaliteit in Italië als een kanker de gewone man beïnvloedt? Mogelijk. Maar met een sterke boodschap of kopstoot van een film blijf je toch niet achter.

Wat er wel werkt is de humor die Garrone in zijn verhaal rondstrooit. Marcello zijn interacties met de viervoeters die hij verzorgt leveren bijvoorbeeld zeer leuke momenten op. Wat er ook nog werkt is de sfeer en setting van de film. De cineast dropt je in een troosteloze wijk ergens aan de Italiaanse kust. Het doet je denken aan gelijkaardige decors uit de films van Fellini en De Sica. Het is niet om aan te zien, maar het geeft Dogman wel een authentiek karakter.

Garrones nieuwste is aan de eindmeet een misdaaddrama dat je met een gemengd gevoel achterlaat. Dogman bouwt een unieke, waarachtige wereld op met geloofwaardige personages, maar een karakterontwikkeling die niet altijd overtuigt en vluchtig schrijfwerk zorgen ervoor dat deze film zijn volledig potentieel nooit bereikt.