Façade: zelfst.naamw. (v.) houding waarmee je iets wilt verbergen

Toch vreemd hoe bepaalde films compleet onder de radar kunnen blijven. Met Beau Séjour hebben regisseurskoppel Kaat Beels en Nathalie Basteyns één van de meest gelauwerde Vlaamse reeksen van de afgelopen jaren afgeleverd en naar hun meest recente film lijkt geen haan te kraaien. Niet zo verwonderlijk ook wanneer je bekijkt dat de marketingmachine rond Façades nooit echt op gang lijkt te zijn gekomen. Hopelijk komt daar met de homerelease dan toch eens een beetje verandering in.

Want de eerste echte film die het koppel samen als regisseurs maakt (Kaat Beels regisseerde nog wel een segment van Bruxelles Mon Amour en voltooide op haar eentje Swooni) is een film om gezien te worden. Een ietwat eenvoudig plot rond een vrouw die op een kruispunt in haar leven staat – verlaat ze haar overspelige man terwijl ze ook nog eens voor haar dementerende vader moet zorgen of pakt ze het toch anders aan – wordt in de handen van Beels en Basteyns een mooi gestileerd drama dat nog enige tijd blijft nazinderen. Een mooie ode ook aan film met Alex die van het maken van ondertitels haar beroep heeft gemaakt en een aantal sleutelscènes die verbonden zijn met cinema.

Façades is vooral geen flitsende film. Geen opzwepende muziek, geen grootse personages maar eerder alles klein en ingetogen. Veel opgekropte emoties ook en die terughoudendheid werkt eigenlijk perfect. Misschien hier en daar allemaal wel net iets teveel tragiek. Voor mij had de uiteindelijke flashback waarin we te zien krijgen hoe Alex aan de wonde aan haar been komt niet gehoeven, het had mooier geweest wanneer je ook als kijker daarbij in het ongewisse blijft. Een beetje zoals Alex op een bepaald moment tegen haar vader zegt: ze hebben het zo lang geheim kunnen houden tussen hun twee, laat dat ook zo blijven.

Theo Maasen en Natali Broods

Dit is het soort film dat bijna volledig gedragen wordt door de cast en in het geval van Façades zorgt daar een erg geslaagd duo voor: Natali Broods en Johan Leysen. Die eerste lijkt alomtegenwoordig te zijn met onder andere rollen in Tabula Rasa (waar Kaat Beels ook mee aan heeft gewerkt) en De Infiltrant maar het is gewoon een actrice die zelfs in haar eerste rollen – zoals in Any Way the Wind Blows – indruk maakt. De rol van Alex mag ze aan het lijstje toevoegen maar veel is dus ook te danken aan Leysen die haar dementerende vader speelt. Knap hoe die twee hun personages, die toch makkelijk in een cliché zouden kunnen vervallen, met zoveel verve weten te brengen.

Dan zou je verwachtten dat de bijrollen er wat bekaaid afkomen, maar de Nederlandse komiek Theo Maassen blijkt ook zijn mannetje te staan. Bij Maassen leeft de perceptie dat hij een bijzonder luidruchtige komiek is, maar ook hij weet zich teruggetrokken en zonder al te grootse gebaren op een geslaagde manier toe te leggen op de rol van Claus. Het is die driehoeksverhouding (waar zelfs een extra iemand aan wordt toegevoegd eenmaal Frieda Pittoors, de moeder van Alex, terug haar opwachting maakt) die de film boeiend houdt. Zelfs Benjamin Verdonck – die maar een aantal minuten screentime heeft – weet op een bepaald moment de film naar zich toe te trekken.

Een aantal grote namen zowel voor als achter de camera zouden toch garant mogen staan voor flink wat marketing. Het lijkt daarentegen wel alsof Façades geruisloos ten onder is gegaan. De kans bestaat natuurlijk dat ik dat allemaal gemist heb, maar het mag in ieder geval duidelijk zijn dat dit een film is die gezien mag worden. Hoewel het hier en daar misschien net iets te uitleggerig is, is het maar een kleine smet op een voor de rest uitstekend geheel. Dat laatste shot blijft toch op je netvlies gebrand..