Voor al wie zich ooit heeft afgevraagd of een film even conventioneel als verfrissend kan zijn, biedt Gemini een eenduidig antwoord: het kan perfect. Het genre van de neo-noir lijkt er in handen van schrijver-regisseur Aaron Katz zelfs voor gemaakt. Het resultaat is best fraai zonder echt vernieuwend voor de dag te willen komen: noir aangekleed in een hipsterjasje en dat is gezien de Hollywood-setting misschien wel de beoogde dresscode.

Met de dood (of verdwijning?) van Hollywoodster Heather Anderson (Zoë Kravitz) en een serieuze knipoog steekt Gemini eigenzinnig van wal. Net voordat ze de volgende ochtend dood wordt aangetroffen in haar woning vraagt Heather haar persoonlijke assistente, Jill, wanneer zij Scream voor het laatst gezien heeft. Terloops vermeld is het onschuldig genoeg, ware het niet dat Gemini tijdens de eerste 20 minuten een resem potentiële verdachten introduceert, gaande van Jill (Lola Kirke) die het moordwapen (onbedoeld?) verschaft, tot boze producers, ex-lovers, een fanatieke fan en een volhardende paparazzo.

Wat volgt is een mystery whodunit met diverse, al dan niet goed-doordachte, dwaalsporen terwijl Lola – steeds meer de hoofdverdachte – haar naam probeert te zuiveren en zelf speurneus wordt. Gemini vertoont als zelfbewuste ‘reprise’ van menig noirmysterie gelijkenissen met de postmoderne slasher zoals die in het leven werd geroepen door Kevin Williamson en Wes Craven. Katz becommentarieert de vertelstructuur en iconische scènes echter niet zoals in Scream wel zeer expliciet het geval is en neemt genoegen met ‘net dat beetje anders’.

De politie die een verdachte schaduwt, de achtervolging, over-de-schouder-kijkende argwaan omwille van een stalker én zelfs een (nogal opvallende) vermomming om ordehandhavers te slim af te zijn: Gemini bulkt van de bekende noirpassages, maar geeft er een eigentijdse draai aan. De vermomming heeft deze keer bijvoorbeeld meer weg van een Hollywood makeover, de jaloezie van de mannelijke ex wordt opgewekt door een lesbische romance, en een niet-stereotiepe, Aziatische rechercheur behandelt de zaak (John Cho, die tot meer in staat is dan deze dunne bijrol doet vermoeden). Meest geslaagd van al is componist Keegan DeWitts lichtjes hypnotiserende fusie van old school jazz en electro, een vertrouwde klankband die een keer of twee door de synthesizers gehaald werd om modern voor de dag te komen.

Toch is Gemini zeker geen onverdeeld succes. Scream slaagt er vaak in om van beide walletjes te eten als spitsvondige en komische deconstructie van een genre én legitieme horrorthriller met spannende passages. Gemini speelt daarentegen zelfbewust met vertrouwde scènes zonder inzicht te verschaffen of subversief te zijn. Met een weinig sympathiek ‘slachtoffer’ en een totaal gebrek aan suspense duurt het daarenboven erg lang voordat Gemini als moordmysterie de aandacht ten volle grijpt.

Ook op cinematografisch vlak kan de inmiddels vijfde langspeler van Katz het niet helemaal overtuigen. Het had allemaal nog iets strakker en gelikter kunnen zijn om bij te blijven en geregeld verbleekt Gemini – iets te ingetogen als productie – bij het camerawerk van pakweg de betere HBO reeks.