Niet de zoveelste coming-of-age film

Consternatie tijdens de Oscars, want Lady Bird werd genomineerd in de categorie voor beste regie. Op zich niet zo bijzonder, maar Greta Gerwig is nog maar de 5e vrouw die mocht meedingen naar de prijs. De Oscars hebben echter altijd al voor opschudding gezorgd (#OscarsSoWhite bijvoorbeeld waarbij er geprotesteerd werd tegen het gebrek aan diversiteit in huidskleur) en het was de vraag of Lady Bird effectief zo’n goede film is of dat dit vooral een knieval was naar vrouwelijke emancipatie.

Het is gelukkig dat eerste geworden. In tegenstelling tot bijvoorbeeld een Black Panther (die geroemd wordt vanwege de keuze om met een nagenoeg compleet Afrikaanse cast te draaien) is Lady Bird wel een intrigerende film. Gerwig gaat hier en daar lenen bij haar eigen herinneringen en dat levert een (h)eerlijk portret op van een jonge vrouw die haar draai niet vind in een klein stadje in Amerika. Ze rebelleert tegen alles, ontdekt nieuwe liefdes, nieuwe vriendschappen en ondergaat vooral een geloofwaardige evolutie. Dat is hetgeen waar dit soort highschool films wel eens de mist mee willen ingaan, maar Lady Bird blijft boeien.

Vooral ook omdat Gerwig slim genoeg is om niet zich niet enkel en alleen op het titelpersonage te gaan focussen. Uiteraard zit in Lady Bird/Jessica de kern van de film, maar ook de relatie met haar ouders komt voldoende aan bod. Het is dan ook geen eenzijdig verhaal maar je begrijpt perfect wat beide kanten drijft in de beslissingen die ze maken. Hier en daar misschien iets te abrupt afgesloten (onder andere de verhaallijn met Danny wordt opeens nogal hard naar achteren geschoven) maar het is iets wat je Gerwig erg makkelijk vergeeft, zeker als je in het achterhoofd houdt dat dit nog maar haar debuut is.

Lady Bird (Saoirse Ronan) met haar beste vriendin Julie (Beanie Feldstein)

Gerwig doet dus bijzonder veel goeds, maar haar beste keuze is misschien wel om Saoirse Ronan te casten in de rol van Lady Bird. Een Ierse die de laatste jaren al meer en meer aan het opkomen is en hier compleet verrast in de rol van Amerikaanse tiener. Indrukwekkend hoe ze haar accent compleet weet weg te stoppen en tegelijkertijd nog altijd enorm overtuigend overkomt, het zijn er weinigen gegund. De acne die ze halverwege de film krijgt is trouwens niet geschminkt. Ronan kreeg een allergische reactie op de combinatie van de spots en de make-up en overtuigde Gerwig om dat zo in de film te houden als statement dat niet iedereen in school een perfecte huid heeft.

Indrukwekkende rol dus van de nog maar steeds 24-jarige actrice, maar ze heeft echter ook wel een paar degelijke tegenspelers om zich aan op te trekken. Laurie Metcalf is als de moeder het perfecte klankbord voor Ronan, maar ook met Tracy Letts – die de rol van vader Larry speelt – heeft ze vanaf de eerste minuut een band die je in dit soort films vaak mist. Je voelt gewoon de tederheid tussen die twee en dat is erg bijzonder. Verder nog een paar interessante bijrollen van onder andere Timothée Chalamet (als Kyle, de mysterieuze drummer en liefhebber van economische boeken) en natuurlijk mag ook Beanie Feldstein als hartsvriendin Julie niet vergeten worden.

Misschien ook wel één van de leukste openingsscènes ooit trouwens in een film met Lady Bird die zich uit een rijdende auto gooit na een discussie met haar moeder. Ik vermoed dat dat niet echt gebeurd zal zijn, maar het zet wel meteen de toon van de film. Wat dan volgt in een aandoenlijk relaas over het wel en wee van een tienermeisje. Klinkt niet al te bijzonders? Dat is het wel. Vooral ook omdat dit naar een hoger niveau wordt getild door een wel erg uitstekende cast.