Videogames verfilmen, het blijft toch moeilijk

Zo af en toe zit er wel eens een vermakelijk filmpje tussen, maar het merendeel doet weinig eer aan het bronmateriaal. Het is vreemd waarom Hollywood nu pas bij de Rampage games van Midway zijn terecht gekomen (de franchise was vooral populair in de jaren ’80 – ’90 en sinds 2006 is er geen nieuw spel meer uitgekomen) maar uit nostalgie voor Rampage 2: Universal Tour toch maar eens een kans gegeven.

De games waarbij je als een stel monsters speelt en waar het doel is om gewoon complete chaos te zaaien door gebouwen te vernietigen (en de occasionele mens op te eten om wat extra leven bij te krijgen) zouden voor een vermakelijke film kunnen zorgen, maar het is zonde dat regisseur Brad Peyton – die ook al het lauwe San Andreas, met Dwayne Johnson in de hoofdrol, maakte – dit zonder al te veel humor doet. Hier en daar eens een kleine verwijzing naar de games met onder andere de rode jurk van Claire en ook zo’n klassieke arcade kast van het spel in de achtergrond maar verder is dit allemaal nogal serieus.

Gelukkig laat Peyton zich niet verleiden tot een grootschalige speelduur en blijft dit netjes binnen de tijdspanne van 2 uur, maar zelfs dan begint het middenstuk redelijk hard te slepen. Dat komt voor een groot stuk omdat er een aantal volledige blikken aan clichés worden opengetrokken qua personages. Rambo Burke is zonder meer irritant te noemen, Claire Wyden is misschien wel één van de slechtste slechteriken uit de recente geschiedenis van dit soort films en haar komisch bedoelde sidekick in de vorm van haar broer Brett is gewoonweg verschrikkelijk. Neem nu ook zo’n kleine bijrol als die van cowboy Harvey Russel, je hoopt al vanaf de eerste minuten dat die het loodje gaat leggen.

Ralph VS een hond, geen nood: de hond overleeft het

Gelukkig is dit visueel best nog overtuigend. De vergelijking met King Kong is makkelijk gemaakt en hoewel Skull Island qua epicness indrukwekkender was, zijn een aantal van de battles met George, Ralph en Lizzie (de hagedis in de film wordt nooit zo genoemd maar de andere 2 namen komen uit het originele spel) wel de moeite waard. Chicago wordt nagenoeg compleet vernield en dat is toch net hetgeen dat dit films leuk maken. Beetje jammer wel dat de verhoudingen van de monsters onderling niet altijd even goed overeen lijken te komen. Zeker George wisselt in de gevechten vaak van grootte. Bovendien voelt de interactie tussen George en Davis niet altijd even vloeiend aan.

Dwayne Johnson blijft verder een perfecte keuze voor dit soort komisch bedoelde actierollen en doet dat goed maar zijn rol als Davis is verre van memorabel. De meeste van zijn personages beginnen tegenwoordig iets teveel een herhaling van zetten te worden. Teleurstellende rol ook van Jeffrey Dean Morgan die zich hier als Harvey Russel een vervelend accent aanmeet en Naomie Harris weet ook weinig meer te doen met haar rol van eventuele love-interest voor Johnson. Harris en Johnson zijn echter nog het meest positieve qua cast, want Malin Akerman (toch de moeite waard in onder andere Watchmen en The Final Girls) &  Jake Lacy zijn twee verschrikkelijke slechteriken.

Hier had een veel leukere film met de nodige tongue in the cheek humor van gemaakt kunnen worden. Het jammerlijke is dat dat er af en toe wel uitkomt – hoewel het dan soms erg puberaal is met George die fuck you doet – maar Peyton neemt dit absoluut veel te serieus. Een tip voor de liefhebbers van het spel: op Rampage Total Destruction zijn de eerste 2 games als extra toegevoegd.. Kun je toch nog een beetje nostalgie herleven.